[Review] IRON MAIDEN: Burning Ambition คือ “จดหมายรักถึงแฟนเมทัล” ที่เต็มไปด้วยพลังของวงระดับตำนาน

สารคดีวงดนตรีหลายเรื่องเลือกที่จะเล่า “ด้านมืด” ของวงร็อก ทั้งยาเสพติด การทะเลาะ หรือชีวิตที่พังทลายหลังชื่อเสียง แต่ IRON MAIDEN: Burning Ambition กลับเลือกเดินอีกทาง

ก่อนที่จะพูดถึงตัวหนังต้องออกตัวก่อนว่า ผมไม่ใช่แฟนเพลงของวง ไอเอิร์นเมเดน (เขียนวิธีอ่านแบบอังกฤษ) รวมถึงไม่ใช่แฟนเพลงแนวเมทัลด้วย แต่ถ้าพูดถึงเพลงแนวเมทัลชื่อวงแรกที่นึกออกก็จะเป็นไอเอิร์นเมเดนเสมอ ด้วยคาแร็คเตอร์วงที่ชัดเจนมาตลอดหลายสิบปี งานอาร์ตบนปกเทป และ CD น่าจะน้อยคนนักที่เป็นนักฟังเพลงแล้วจะไม่เคยผ่านตารูป “เอ็ดดี้” ผีที่เป็นมาสคอตบนหน้าปกอัลบั้มทุกชุดของวง

ตัวหนังออกมาในรูปแบบสารคดีที่ไม่ได้พยายามขายดราม่า แต่มันกำลังเฉลิมฉลอง “ความยิ่งใหญ่” ของวงที่ยืนอยู่มาได้กว่า 50 ปี และนั่นแหละที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดูต่างจากสารคดีดนตรีทั่วไปทันที

หนังทั้งเรื่องเหมือนจับเราโยนเข้าไปกลางคอนเสิร์ต Iron Maiden

สิ่งแรกที่รู้สึกได้จาก Burning Ambition คือ “พลัง” ที่ไม่ใช่แค่เสียงกีตาร์หรือเพลงระดับตำนานอย่าง “Fear of the Dark” หรือ “The Trooper” แต่เป็นพลังของแฟนเพลงที่หนังพยายามส่งออกมาตลอดทั้งเรื่อง

ตัวหนังไม่ได้เล่าแบบสารคดีเรียบ ๆ ไล่ Timeline ทีละปี แต่เลือกใช้ฟุตเทจเก่า ภาพคอนเสิร์ต บทสัมภาษณ์ และ reaction ของแฟนเพลงจากทั่วโลกมาร้อยเข้าด้วยกัน จนบรรยากาศหลายช่วงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ในสนามคอนเสิร์ตจริง ๆ แล้วก็ต้องยอมรับว่ามันทำออกมาได้ “อิน” มาก

โดยเฉพาะเวลาที่หนังตัดสลับระหว่างเวทีแสดงสดกับใบหน้าคนดูหลายวัย หลายประเทศ มันยิ่งทำให้เห็นว่าไอเอิร์นเมเดน ไม่ใช่แค่วงดนตรี แต่มันกลายเป็นวัฒนธรรมบางอย่างไปแล้ว

จุดที่หนังฉลาดมาก คือการให้ “แฟนเพลง” เป็นตัวเอก

ปกติสารคดีวงดนตรีมักจะโฟกัสไปที่สมาชิกวงเป็นหลัก แต่ Burning Ambition กลับให้เวลาเยอะมากกับคนดู คนสะสมแผ่น คนที่ตามดูคอนเสิร์ตมาทั้งชีวิต หรือแม้แต่คนที่ใช้เพลงของไอเอิร์นเมเดนเป็นแรงผลักในช่วงเวลาที่ชีวิตแย่ ๆ และนั่นทำให้หนังมีความเป็น “มนุษย์” มากกว่าที่คิด

หลายช่วงไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังดูประวัติวง แต่เหมือนกำลังฟังคนจำนวนมากเล่าว่า วงนี้เปลี่ยนชีวิตพวกเขายังไง มันเลยกลายเป็นสารคดีที่ดูอบอุ่นแปลก ๆ ทั้งที่เต็มไปด้วยเพลงเมทัลที่หนักหน่วงสลับแทรกอยู่ตลอดเวลา

หนังไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

แน่นอนว่าด้วยประวัติวงที่ประวัติยาวนานถึง 50 ปี มันยาวมากจนหนังไม่สามารถเล่าทุกอย่างละเอียดได้หมด บางเหตุการณ์สำคัญผ่านไปค่อนข้างเร็ว โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนผ่านสมาชิกวงและยุคต่าง ๆ ถ้าเป็นแฟนสายลึกจริง ๆ อาจรู้สึกว่านี่ยัง “เล่าไม่สุด”

แต่ข้อดีคือ หนังรู้ตัวเองดีว่ากำลังจะเป็นอะไร มันไม่ได้อยากเป็นสารคดี investigative ที่ขุดทุกบาดแผลของวง แต่มันอยากเป็น “จดหมายรักถึงแฟนไอเอิร์นเมเดน” มากกว่า

และสำหรับแฟนเพลง ผมว่านี่จะเป็นหนังที่ทำหน้าที่จดหมายรักได้ยอดเยี่ยมมาก

สิ่งที่ทำให้ Burning Ambition ดูพิเศษ คือความรู้สึกว่า “ทุกคนในหนังรักวงนี้จริง ๆ”

ไม่ว่าจะเป็นทีมสร้าง คนสัมภาษณ์ หรือแม้แต่วงเอง มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ดูจริงใจอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะการที่สมาชิกวงเลือกไม่เข้ามาควบคุมทิศทางหนังมากเกินไป ทำให้หลายช่วงมีความเป็นธรรมชาติ และไม่ได้ดูเหมือนงาน PR จนเกินไป

สุดท้ายแล้ว Burning Ambition อาจไม่ใช่สารคดีดนตรีที่ดาร์กที่สุด ลึกที่สุด หรือ experimental ที่สุด แต่มันอาจเป็นหนึ่งในหนังที่ “เข้าใจความเป็นแฟนเพลง” ได้ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในรอบหลายปี และสำหรับคนที่โตมากับเสียงกีตาร์ของ Iron Maiden หนังเรื่องนี้อาจไม่ได้เป็นแค่การดูสารคดี แต่มันคือการกลับไปเจอช่วงวัยบางช่วงของตัวเองอีกครั้ง

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

Official Account