วิเคราะห์การเติบโตของ “โชยะ” จาก A Silent Voice รักไร้เสียง
เราจะเป็นคนดีได้ไหม ถ้าเราเคยทำเรื่องเลวร้าย?

ใน A Silent Voice รักไร้เสียง อดีตที่เราเคยทำผิดอาจไม่มีวันหายไป แต่เรายังมีโอกาสเลือกได้ว่าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ในฐานะคนแบบไหน
ในวัยเด็ก “โชยะ อิชิดะ” เป็นเด็กผู้ชายที่มองว่าชีวิตคือการเล่นสนุกและทำอะไรตื่นเต้นไปวันๆ จนกระทั่งวันหนึ่งมีนักเรียนหญิงคนใหม่ชื่อ “นิชิมิยะ โชโกะ” ย้ายเข้ามาในห้องเรียน เธอเป็นเด็กหูหนวกที่ต้องใช้สมุดเขียนข้อความเพื่อสื่อสารกับคนรอบข้าง แต่แทนที่เพื่อนร่วมชั้นจะพยายามทำความเข้าใจ พวกเขากลับมองความแตกต่างของเธอเป็นเรื่องสนุก
และโชยะก็กลายเป็นคนที่กลั่นแกล้งเธออย่างหนักที่สุดคนหนึ่ง และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้โชโกะต้องย้ายโรงเรียนไปในที่สุด

โชยะในวัยเด็ก เด็กที่ไม่เข้าใจว่าการกระทำของตัวเองทำร้ายคนอื่นมากแค่ไหน
ในช่วงแรกของเรื่อง โชยะเป็นเด็กที่ต้องการความสนุกและการยอมรับจากเพื่อน เขาชอบความท้าทายและมักทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา เมื่อโชโกะย้ายเข้ามาในห้องเรียน ความแตกต่างด้านการสื่อสารของเธอจึงกลายเป็นสิ่งที่เขาหยิบมาเล่นสนุก ไม่ว่าจะเป็นการล้อเลียนวิธีพูด การแกล้งทำให้เครื่องช่วยฟังของเธอเสียหาย หรือการทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง
สิ่งที่น่ากลัวคือโชยะไม่ได้มองว่าตัวเองกำลังทำเรื่องร้ายแรงในตอนนั้น เขามองว่ามันเป็นเพียงการเล่นสนุก และยิ่งมีเพื่อนหัวเราะหรือร่วมกลั่นแกล้งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งทำพฤติกรรมเหล่านั้นต่อไปโดยไม่ทันคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากำลังเจ็บปวดแค่ไหน
แต่การที่โชยะยังเป็นเด็กไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เขาทำจะไม่มีความรับผิดชอบ เพราะความเจ็บปวดของโชโกะเป็นเรื่องจริง และผลกระทบจากการกลั่นแกล้งก็ไม่ได้หายไปเพียงเพราะคนทำไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ เรื่องราวในวัยเด็กของโชยะจึงทำให้เราเห็นความสำคัญของการตระหนักถึงผลของการกระทำ
โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องตลก อาจกลายเป็นบาดแผลที่อีกคนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยา

เมื่อคนที่เคยกลั่นแกล้ง กลายเป็นคนที่ถูกสังคมทอดทิ้ง
หลังจากโชโกะย้ายโรงเรียน ความจริงเกี่ยวกับการกลั่นแกล้งก็ย้อนกลับมาหาโชยะ เพื่อนร่วมชั้นที่เคยหัวเราะและร่วมสนุกกับการรังแกเธอกลับโยนความผิดทั้งหมดให้เขา จนโชยะกลายเป็นเป้าหมายของการกลั่นแกล้งเสียเอง
เขาเริ่มถูกเพื่อนหลีกเลี่ยง ถูกพูดจาใส่ร้าย และต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวที่ครั้งหนึ่งตัวเองเคยทำให้โชโกะต้องพบเจอ ประสบการณ์นี้ทำให้เขาได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นคนที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ แต่สิ่งสำคัญคือ การที่โชยะถูกกระทำในภายหลังไม่ได้ทำให้ความผิดที่เขาเคยทำหายไป และไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดของโชโกะมีความสำคัญน้อยลง
เมื่อเติบโตขึ้น โชยะกลายเป็นคนที่ไม่กล้าสบตาผู้อื่น เขามองทุกคนเป็นเหมือนคนที่กำลังตัดสินตัวเอง จนถึงขั้นใช้เครื่องหมายกากบาทปิดใบหน้าของคนรอบข้างในมุมมองของเขา สัญลักษณ์นี้สะท้อนให้เห็นว่าเขาไม่สามารถเชื่อมต่อกับใครได้อย่างแท้จริง เพราะลึกๆ แล้วเขาเชื่อว่าตัวเองไม่สมควรได้รับความสัมพันธ์ที่ดีจากคนอื่น

การขอโทษไม่ได้ทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการรับผิดชอบ
เมื่อโชยะกลับไปพบโชโกะ เขาตั้งใจจะขอโทษและพยายามชดเชยสิ่งที่เคยทำไว้ แต่การขอโทษไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะกลับมาดีเหมือนในทันที เพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นไม่สามารถถูกลบด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคได้
สิ่งที่โชยะต้องเรียนรู้คือ การขอโทษไม่ใช่การขอให้คนที่เราเคยทำร้ายยกโทษให้เพื่อที่เราจะได้รู้สึกดีขึ้น แต่เป็นการยอมรับว่าสิ่งที่เคยทำลงไปนั้นผิด และเข้าใจว่าคนอีกฝ่ายมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเจ็บปวด โกรธ หรือไม่พร้อมให้อภัย การกลับไปหาโชโกะจึงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการรับผิดชอบ ไม่ใช่หลักฐานว่าเขาได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดแล้ว
ระหว่างที่ทั้งคู่เริ่มกลับมาสื่อสารกัน โชยะก็ได้รู้จักโชโกะในมุมที่ลึกกว่าเดิม เขาเริ่มเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงเด็กสาวที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เป็นคนที่มีความรู้สึก มีความต้องการ และมีปัญหาของตัวเองเช่นเดียวกับทุกคน ที่สำคัญ โชโกะเองก็มีความรู้สึกผิดและโทษตัวเองกับเหตุการณ์ในอดีตเช่นกัน แม้สิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่ความผิดของเธอก็ตาม

การให้อภัยตัวเองอาจยากกว่าการขอโทษคนอื่น
ตลอดเรื่อง โชยะพยายามทำทุกอย่างเพื่อชดเชยความผิดในอดีต แต่สิ่งที่เขายังทำไม่ได้คือการยอมรับว่าตัวเองก็มีสิทธิ์ที่จะมีความสุข เขาเอาความผิดที่เคยทำมาเป็นเหตุผลในการลงโทษตัวเอง และเชื่อว่าหากยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ ก็อาจหมายความว่าเขายังไม่ได้ชดใช้มากพอ
แต่การเกลียดตัวเองไม่ได้ทำให้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นเปลี่ยนไป และไม่ได้ช่วยให้คนที่ถูกทำร้ายหายเจ็บปวดขึ้นด้วย ตรงกันข้าม มันอาจทำให้เราไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย หรือสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นได้อีกเลย
จุดเปลี่ยนสำคัญของโชยะจึงไม่ได้อยู่แค่การได้กลับมาพูดคุยกับโชโกะ แต่คือการเริ่มยอมรับว่าตัวเองยังสามารถมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้ เขาเริ่มเปิดใจให้เพื่อนๆ และค่อยๆ มองเห็นใบหน้าของผู้คนรอบตัวอีกครั้ง เครื่องหมายกากบาทที่เคยปิดบังใบหน้าคนเหล่านั้นจึงไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของการมองโลกที่เปลี่ยนไป แต่ยังสะท้อนถึงการที่โชยะเริ่มยอมรับตัวเองและยอมให้คนอื่นเข้ามาอยู่ในชีวิต

A Silent Voice รักไร้เสียง ตั้งคำถามที่ไม่มีคำตอบง่ายๆ ว่า คนที่เคยทำเรื่องเลวร้ายยังมีโอกาสเป็นคนดีได้หรือไม่ ผ่านการเติบโตของโชยะที่ต้องเผชิญหน้ากับความผิดในวัยเด็ก เขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ทำกับโชโกะได้ และไม่สามารถคาดหวังให้ทุกคนลืมอดีตเพียงเพราะตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขายังมีโอกาสเลือกว่าจะไม่ทำผิดแบบเดิมอีก และเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวเองและคนรอบข้าง
ในชีวิตจริง เราทุกคนต่างเคยพูดหรือทำบางอย่างที่ทำให้คนอื่นเสียใจ บางครั้งเราอาจจะเพิ่งเข้าใจความรุนแรงของการกระทำตัวเองเมื่อเวลาผ่านไปแล้ว และแม้จะไม่มีโอกาสย้อนกลับไปแก้ไข สิ่งที่ยังทำได้คือการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ขอโทษอย่างจริงใจ และไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดเดิมเกิดขึ้นซ้ำอีก
เพราะสุดท้ายแล้ว อดีตอาจเป็นสิ่งที่เราเปลี่ยนไม่ได้ แต่คนที่เราเลือกจะเป็นต่อจากนี้ยังเป็นสิ่งที่เรากำหนดได้
รับชม A Silent Voice รักไร้เสียง ได้ที่นี่
สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)








