Dorohedoro โลกพังๆ ที่อาบด้วยเลือด ตลกหน้าตาย และเหล่าคนเพี้ยนที่สุดแสนจะเกินคำบรรยาย

เขียนโดย ban.kk

หากมีอนิเมะเรื่องไหนที่ถูกมองข้ามแล้วรู้สึกเสียดายมากที่สุด หนึ่งในนั้นก็คงเป็น Dorohedoro ผลงานดาร์กแฟนตาซีที่อัดแน่นไปด้วยความพิลึกพิลั่นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นความสนุก ปริศนา ความรุนแรง ไปจนถึงตัวละครที่แม้จะดูหลุดโลก แต่กลับกลมกลืนเข้ากับพื้นหลังของเรื่องได้อย่างน่าอัศจรรย์ จนทำให้หลายคนถึงกับถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อได้สัมผัสเรื่องราวของพวกเขา

โดโรเฮโดโร คือผลงานที่สร้างชื่อให้กับ คิว ฮายาชิดะ นักเขียนที่มีการวิธีการนำเสนอมุมมองที่แตกต่างเกี่ยวกับโลกแฟนตาซี เนื่องจากงานของเธอมักจะถูกถ่ายทอดออกมาด้วย ‘ความดิบเถื่อน’ โดยเฉพาะลายเส้นที่เน้นหนักไปที่ ‘ความรก’ ของเมืองและบรรยากาศ ซึ่งคัดง้างกับความเชื่อขั้นพื้นฐานของการ์ตูนแนวแฟนตาซีที่ยึดโยงอยู่กับความสง่างาม หรือมิตรภาพอันใสซื่อ

เรื่องราวส่วนใหญ่ใน โดโรเฮโดโร จะตามติดชีวิตของ นิไคโด และ ไคแมน สองคู่หูที่อาศัยอยู่ใน โฮล มิติที่มนุษย์ปกติอาศัยอยู่ และเป็นสถานที่ที่เหล่า ‘ผู้ใช้เวทมนตร์’ ชอบข้ามมิติมาเพื่อจับมนุษย์ไปทดลองจนทำให้ผู้เคราะห์ร้ายหลายคนต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาดหรือเสียชีวิต

ไคแมน ชายร่างยักษ์ที่สูญเสียความทรงจำและถูกคำสาปให้หัวกลายเป็น ‘กิ้งก่า’ จึงสันนิษฐานว่า ตนก็ตกเหยื่อของผู้ใช้เวทย์มนต์เช่นกัน เขาจึงร่วมมือกับสาวแกร่งอย่าง นิไคโด เพื่อออกตามหาความจริง แต่ในขณะเดียวกันความลับที่เพื่อนของเขาเก็บงำเอาไว้ก็ทำให้ทั้งสองเข้าไปพัวพันกับ ‘ตระกูลเอน’ (The En Family) ตระกูลผู้ใช้เวทย์มนตร์ระดับสูงที่ต้องการพลังบางอย่างจากเธอ

ถึงแม้จะพบเจอกับเรื่องวุ่นวายมากมาย แต่เบาะแสหนึ่งที่ นิไคโด กับ ไคแมน ได้มาก็บ่งชี้ว่า คนร้ายผู้อยู่เบื้องหลังคำสาปอาจเป็นสมาชิกของกลุ่ม ‘ครอส-อายส์’ (Cross-Eyes) ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับตระกูลเอน ซึ่งสาเหตุที่ไม่มีใครสามารถถอนรากถอนโคนกลุ่มนี้ได้ก็เป็นเพราะ ‘บอส’ ของกลุ่มคือคนที่เอน หวาดกลัวมาโดยตลอด นับตั้งแต่การประมือกันในอดีตก่อนที่อีกฝ่ายจะหายตัวไป

การค้นหาความจริงภายในเรื่องจึงประกอบไปด้วย การตามหาผู้อยู่เบื้องหลังคำสาปของไคแมน และการขุดคุ้ยตัวตนที่แท้จริงของบอส โดยที่ปริศนาทั้งสองจะร้อยเรียงเข้าหากัน ราวกับชิ้นส่วนจิกซอว์ที่เมื่อประกบเข้ากันแล้ว อาจเผยให้เห็นเป็นภาพของคนคนเดียว

จุดนี้เองที่แสดงถึงความสามารถในการเล่าเรื่องของ คิว ฮายาชิดะ ที่พยายามหลอกล่อคนดูให้รู้สึกเคลือบแคลงว่าเขาคนนั้น ‘ใช่’ หรือ ‘ไม่ใช่’ และที่สำคัญ เธอหล่อเลี้ยงความอยากรู้อยากเห็นนั้นได้อย่างชาญฉลาด พร้อมทั้งรักษาสมดุลระหว่าง ‘ความตลก’ กับ ‘ความรุนแรง’ ซึ่งเป็นสองสิ่งที่ขัดแย้งกันได้อย่างน่าทึ่ง เช่น ฉากที่ตัวละครกำลังต่อสู้ห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่พอรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเคยมีพระคุณมาก่อน เรื่องราวก็หักดิบจากการฆ่าแกงไปเป็นการนั่งล้อมวงรำลึกความหลังกันทันที

ในแง่หนึ่ง ตัวละครจึงเป็นส่วนสำคัญที่ดึงเสน่ห์ของเรื่องออกมา เพราะ คิว ฮายาชิดะ ไม่ได้สร้างพวกเขาตามสูตรสำเร็จของมังงะทั่วไปที่แบ่งแยก ‘ขาว-ดำ’ หรือ ‘ดี-ชั่ว’ อย่างชัดเจน แต่เธอเลือกที่จะทำลายเส้นแบ่งนั้นทิ้ง แล้วแทนที่ด้วยความสัมพันธ์แบบเทาๆ

นอกจากนี้ ตัวละครทุกตัวยังมีคุณลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือ ‘ความชินชา’ พวกเขาสามารถนั่งกินมื้อเที่ยงข้างๆ ศพ เดินคุยเรื่องแฟชั่นในขณะที่โลกกำลังล่มสลาย หรือแม้กระทั่งลงไปเล่นเบสบอลกับศัตรูโดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ ซึ่งตรรกะที่ดูผิดเพี้ยนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคนเขียนมักง่าย แต่เป็นเพราะโลกของ Dorohedoro (ทั้งใน Hole และโลกผู้ใช้เวทมนตร์) มันโหดร้ายจนความรุนแรงกลายเป็นสิ่งที่ประสบพบเจอได้ทุกวัน

การที่ตัวละครใช้ชีวิตด้วยความเฮฮา และตลกหน้าตายจึงเป็นกลไกการป้องกันตัวเองทางจิตวิทยา (Defense Mechanism) ที่ทำให้พวกเขายังคงมีสติและเอาตัวรอดในโลกใบนี้ต่อไปได้ หรือว่าง่ายๆ แนวคิดที่ คิว ฮายาชิดะ ใช้ออกแบบตัวละครคือ การบอกคนดูว่า ‘ไม่มีใครเป็นคนร้าย’ และทุกคนก็แค่กำลังดิ้นรนในโลกที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์ของตัวเอง

องค์ประกอบนี้จึงสอดคล้องกับทัศนียภาพของโฮลที่เต็มไปด้วยความเสื่อมโทรม และโลกของผู้ใช้เวทมนตร์ที่โอ่อ่าอลังการ กลายเป็นองค์ประกอบที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในการหลอมรวมความสกปรก ความแร้นแค้น และสถาปัตยกรรมแบบอนาธิปไตยเข้าด้วยกันจนสะท้อนภาพความเหลื่อมล้ำออกมาได้อย่างเจ็บแสบ (โดยที่ไม่จำเป็นต้องตะโกน) ซึ่งเมื่อนำมาผสมผสานเข้ากับงานภาพของ MAPPA ก็ส่งผลให้ฉากทัศน์นี้กลายเป็นเอกลักษณ์ที่น่าจดจำที่สุดของเรื่องไปโดยปริยาย

ข้อน่าสังเกตอีกอย่างคือ คิว ฮายาชิดะ ไม่ได้วางตัวละครของเธอให้ถูกขับเคลื่อนด้วยความแค้นหรือปูมหลังอันน่าเศร้า หากแต่เป็นสัญชาตญาณของการมีชีวิตที่เผยให้เห็นว่า ในโลกอันบิดเบี้ยวนี้ ความแค้นอาจไม่ได้มีพื้นที่มากพอที่จะกัดกินจิตใจของใครเลย และนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเหตุการณ์นองเลือดต่างๆ ถึงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา อย่างที่ไม่มีอนิเมะดาร์กแฟนตาซีเรื่องไหนสามารถเลียนแบบได้

ที่สำคัญ ท่ามกลางอดีตที่โหดร้ายของแต่ละตัวละคร คิว ฮายาชิดะ เลือกที่จะไม่ขยี้ปมดราม่าให้คนดูรู้สึกฟูมฟายไปกับมัน จุดนี้เองที่อาจอนุมานได้ว่า สำหรับเธอแล้ว ความทุกข์ของผู้คนในเรื่องไม่ใช่สิ่งที่พิเศษอะไร ดังนั้นการจะมีใครสักคนมานั่งโอดครวญเพื่อเรียกร้องความเห็นอกเห็นใจก็คงเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอยู่พอสมควร

ยิ่งไปกว่านั้น หากใส่ความน่าสงสารมากเกินไปก็อาจเป็นการบีบบังคับให้ผู้ชมต้องเลือกข้างว่าใครคือ ‘คนดี’ และใครคือ ‘คนเลว’ การตัดมิติเหล่านั้นออกไป จึงช่วยให้คนดูสามารถสนุกกับเรื่องราวของตัวละครได้ โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับข้อจำกัดทางศีลธรรมอีกต่อไป

ในเวลาเดียวกัน การตัดสินใจแบบนี้ก็ทำให้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ที่ลอยตลบอบอวลอยู่ภายใต้กลิ่นคาวเลือดกลายเป็นเนื้อเดียวกับบริบทของเรื่องได้อย่างน่าประหลาด โดยที่คนดูไม่รู้สึกถึงความลักลั่นอีกต่อไป

ปัจจุบัน Dorohedoro เวอร์ชันอนิเมะได้เดินทางมาถึงซีซันสองแล้ว หลังจากซีซันแรกที่ออกฉายเมื่อปี 2020 ได้รับเสียงตอบรับในแง่ดี ทว่าก็ไม่มีใครรู้ว่าด้วยเหตุผลกลใด กว่าที่ซีซันสองจะคลอดออกมาให้เราได้รับชมกันก็ปาเข้าไปปี 2026 เลย แถมยังต้องมาลุ้นอีกว่าบทสรุปของเรื่องจะจบลงภายในซีซันนี้หรือซีซันหน้า แต่ท้ายที่สุดแล้ว หากใครก็ตามที่อยากจะสัมผัสรสชาติที่แตกต่างและบ้าคลั่ง นี่คือหนึ่งในผลงานที่ไม่ควรมองข้ามด้วยประการทั้งปวง

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)

รับชม Dorohedoro ได้ใน Netflix