[Review] Tame เลี้ยงไม่เชื่อง สวยแต่รูป จูบไม่หอม

เขียนโดย Biliebluu

Tame เลี้ยงไม่เชื่อง (2026) ภาพยนตร์สยองขวัญไทย ดำเนินเรื่องราวในต่างจังหวัดผ่าน ขวัญ เด็กสาวกำพร้าที่อยู่ในครอบครัวที่เข้มงวด ขณะเดียวกันเธอก็มีความฝันที่อยากจะหนีไปจากที่นี่

จนจุดพลิกผันได้เกิดขึ้น เมื่อความรุนแรงภายในบ้านได้นำพาให้เด็กสาวหันไปหาที่พึ่งจากพิธีกรรมท้องถิ่น ภาพยนตร์ดังกล่าวเป็นผลงานของผู้กำกับหน้าใหม่ไฟแรง ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ จาก เทอม 4 ตอน เรือนนางสนม และถือเป็นบทบาทหลักในการแสดงครั้งแรกของ พิมพ์มาดา ใจสักเสริญ สมทบด้วย เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์ และ ชญานิษฐ์ ชาญสง่า

นับเป็นความกล้าหาญอีกครั้ง เมื่อค่ายหนัง Brandthink Cinema เลือกเดินหน้าเสิร์ฟหนังระทึกสยองขวัญช่วงปลายปี พร้อมบทบาทท้าทายของ พิมมา PiXXiE ที่น่าจับตา ว่านี่อาจเป็นหนึ่งในบทบาทที่น่าจดจำที่สุดของเธอ

(บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

สิ่งที่เห็นได้ชัดของหนังเรื่องนี้ คือความทะเยอทะยานของผู้กำกับ แบบนักทำหนังรุ่นใหม่ไฟแรง หนังมีลายเซ็นและวิธีการเล่าเรื่องของตัวเอง โดยค่อย ๆ เร่งสถานการณ์ให้เดือดดาลขึ้นจนถึงจุดแตกหัก แล้วเคลือบด้วยความฉูดฉาดจากโทนสีจัดจ้าน และความรุนแรงที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรมเลือดท่วมจอ ทั้งหมดนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความสะใจอย่างเดียว

แต่หนังต้องการให้ผู้ชมรู้สึกถึงความหดหู่ที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของมนุษย์ ขณะเดียวกันก็พยายามขัดเกลาเศษเสี้ยวของความรุนแรงให้กลายเป็นสุนทรียะเชิงภาพยนตร์ ราวกับกำลังชมผลงานสุดนามธรรมในแกลเลอรี่หรูที่มีกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่ว

แล้วอะไรคือเหตุผลที่ควรเข้าโรงเพื่อชมหนังเรื่องนี้? คำตอบก็คือ พิมมา หรือ พิมพ์มาดา ใจสักเสริญ มันคือผลงานการแสดงที่อาจดีที่สุดของเธอในปีนี้ก็ว่าได้ หลังจากผลงานล่าสุดอย่าง Human Resources (2025) และ พนอ 2 (2026) ที่ดูจะไม่ปังเท่าที่ควร แต่สำหรับ Tame ขวัญ คือบทบาทหลักของเธออย่างเต็มตัว และเป็นจุดเปลี่ยนของการแสดง ทั้งการตีบทจากการปลดปล่อยอารมณ์แบบเต็มพิกัด

จากความไม่ปกติของตัวละคร พิมมาสามารถนำเสนอออกมาในรูปแบบของการแสดงได้อย่างน่าประหลาดใจ มันคือความทุ่มสุดตัว ของศิลปินระดับแถวหน้าของ T-POP ที่กล้าจะยอมลงไปกลิ้งฝุ่น เปื้อนโคลน ชุ่มเลือด และรับความรุนแรงจากตัวละครสมทบรอบข้างโดยไม่ทิ้งภาพลักษณ์ศิลปินไว้ข้างหลังแม้แต่น้อย

นี่จึงเป็น พิมมา ในด้านที่แฟนคลับ และผู้ชมอาจไม่เคยเห็น และพาให้สงสารตัวละครอย่างจับใจ บทขวัญจึงอาจพาให้เธอเข้าสู่สนามรางวัลสายการแสดงได้แบบไม่ยาก และเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้เก่งแค่ในฐานะศิลปินร้องเต้นเพียงเท่านั้น

อย่างไรก็ดี เมื่อลอกเปลือกที่แวววาวจากหน้าหนังออกข้างในมันกลับโบ๋กว่าที่คิด ปัญหาที่กระทบกับหนังทั้งเรื่องจึงอาจเป็นเรื่องแรงจูงใจของขวัญ ในการปลิดชีวิตคนรอบข้างอย่างเลือดเย็น ที่แม้จะไม่ใช่ครอบครัวแท้ ๆ ก็ตาม หนังไม่ได้มีการเปิดเผยว่าเธอทำไปเพราะอะไร 

แม้ภายหลังหนังจะเล่นกับประเด็นความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างขวัญกับยศ ซึ่งเข้าข่าย Child Grooming แต่พอมองกลับมาที่สังคมชนบทท้องถิ่น ซึ่งสังคมส่วนใหญ่ผู้คนมักรู้เห็นกันหมด เรื่องแบบนี้มันจึงควรมีผู้รู้เห็น หรือยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ หรือแม้แต่ขวัญเอง ก็มีสิทธิเดินเข้าโรงพักแจ้งความ ขอความช่วยเหลือก็เป็นอันจบสิ้นเรื่อง

การที่หนังเลือกใช้พิธีกรรมท้องถิ่นมาเป็นเครื่องมือก่อโศกนาฏกรรม จึงดูจะเป็นแรงจูงใจที่เบาหวิว จนรู้สึกว่าหนังเลือกเล่าเอาสนุกมากกว่าจะอธิบายความรู้สึกที่แท้ของตัวละคร และเปิดช่องโหว่ให้ความน่าเชื่อถือของหนังรั่วไหลออกไปทีละนิด

ความไม่สมจริงยังลามไปถึงบรรยากาศของหนังทั้งเรื่อง โดยช่วงต้นหนังตั้งใจจะปูภาพความชนบท วิถีวัวชน และแม่สะเมียงที่เป็นเหมือนศูนย์กลางความศรัทธาของคนพื้นที่ แต่ด้วยการนำเสนอจากงานภาพแบบซีเนมาติก ที่เล่นกับแสงไฟสีฉูดฉาดจนเกินไป ซึ่งมันก็สร้างความเท่ในแบบหนังทริลเลอร์ได้จริง

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าชีวิตของคนต่างจังหวัดไม่น่ามีใครมาดื่มด่ำกับแสงสีที่ถูกออกแบบอย่างพิถีพิถันขนาดนี้ จนอาจต้องยกหนังไทยอย่าง จักรวาลหนังไทบ้าน ที่ถูกสร้างโดยคนในพื้นที่จริง และประสบความสำเร็จ ด้วยมุกบ้าน ๆ และความธรรมดาที่เชื่อได้สนิทใจ จนเป็นความสนุกที่หนังสามารถยืนได้ด้วยตัวเองจนถึงทุกวันนี้ ที่แม้จะเป็นหนังที่เล่าในความต่างจังหวัดก็ตาม

จึงเห็นได้ว่าหนังที่ดูจริงไม่จำเป็นต้องมีงบระดับสูง หรือโปรดักชั่นตระการตา แต่ขอเพียงความจริงใจที่ไม่ได้มุ่งเน้นการประดิษฐ์ก็เพียงพอ Tame เลี้ยงไม่เชื่อง จึงกลายเป็นหนังที่ประดิษฐ์เกินตัวจนอดนึกถึง Redlife (2023) ผลงานภาพยนตร์ของค่ายหนังเดียวกันอย่าง Brandthink Cinema ที่กล้าหาญจะเล่าเรื่องความยากจนของคน ผ่านสายตาของผู้สร้างที่อาจไม่เคยสัมผัสความยากจนมาก่อน

หนังยังมีจุดที่ชวนขัดใจ คือการใช้นักแสดงแบบเปลืองตัวโดยไม่จำเป็น โดยหนังพยายามใส่ฉากรักต้องห้าม การแอบร่วมเพศในที่ลับตาคน และความบ้าคลั่งจนถึงขั้นถอดเสื้อผ้า ซึ่งแม้จะกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของผู้ชมได้ดี แต่มันแทบไม่มีผลกับเนื้อเรื่อง หรือแฝงสัญญะใด ๆ แม้แต่น้อย และกลายเป็นการให้นักแสดงเปลื้องผ้าเพื่อเป็นสีสันมากกว่าการเล่าเรื่อง

มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติว่า หากหนังต้องการสื่อความรุนแรงทางนี้จริง ๆ ก็ยังมีวิธีนำเสนอที่สร้างสรรค์และให้ความภาพยนตร์กว่านี้ได้อีกมาก โดยไม่ต้องใช้นักแสดงอย่างเปลืองตัว จนอาจกลายเป็นกรณีศึกษาของผู้กำกับรุ่นใหม่ที่น่าจับตา จากความกล้าฉีกกรอบหนังไทยเดิม ๆ แม้จะน่ายกย่องในความกล้าหาญ แต่ก็เป็นดาบสองคม เมื่อความทะเยอทะยานทั้งหมดถูกอัดแน่นด้วยประเด็นมากมายภายในหนังเรื่องเดียว

ควบคู่กับภาษาทางภาพยนตร์แบบคนมีการศึกษา แต่ขาดเพียงการปรุงแต่งให้กลมกล่อมสำหรับผู้ชมวงกว้าง จึงน่าเสียดายในความเก่งกาจของ ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ จนกลายเป็นหนังที่มากไปด้วยวิสัยทัศน์เหลือล้น

Tame เลี้ยงไม่เชื่อง (2026) คือหนังที่สวยแต่รูป จูบไม่หอม จากความทะเยอทะยานขุดลงไปถึงจุดที่ต่ำต้อยของจิตใจมนุษย์ ผสานความเชื่อท้องถิ่น และงานโปรดักชันฉูดฉาดที่ให้กลิ่นอายสยองขวัญแบบหนังไทย ควบคู่ความระทึกขวัญจากการทำร้ายกันของมนุษย์ได้น่าหวาดเสียว แต่แก่น และเนื้อหาที่แท้ของหนังมันกลับว่างเปล่า เพราะประเด็นที่ถูกยัดมากเกินจำเป็น

ซึ่งหากไม่มีพลังดาราที่ร่วมแสดงแล้ว ก็แทบมองไม่ออกว่าหนังเรื่องนี้จะยืนด้วยตัวเองได้อย่างไร มันจึงเป็นหนังที่ไม่ได้เหมาะกับผู้ชมทุกคน และให้ความรู้สึกคล้ายหนังนักศึกษาฝีมือดีที่มีค่ายหนังใหญ่ช่วยออกเงินให้

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

IMDb