[Review] Runner เชยแต่ดี! หนังแอคชั่นเรื่องล่าสุดของพี่บึ๊ก อลัน ริตช์สัน

เขียนโดย Biliebluu

Alan Ritchson พระเอกร่างบึ๊กขวัญใจแฟนซีรีย์จาก Reacher ที่รอบนี้ได้ขยับผลงานการแสดงมาสู่ระดับหนังยาวอีกครั้ง ใน Runner (2026) พร้อมได้ประชันบทบาทควบคู่กับนักแสดงสายตลกอย่าง Owen Wilson อีกด้วย

โดยเป็นเรื่องราวของ แฮงค์ อดีตทหารที่มีบาดแผลจากสงครามภายในใจ จนปัจจุบันกลายเป็นชายเดี่ยวผู้ทำงานรับจ้างส่งของไปวัน ๆ จนเขาได้รับงานให้ไปส่งอวัยวะปลูกถ่าย โดยมี เบน ชายผู้ดูแลพัสดุร่วมเดินทางมากับเขาด้วย

แต่เหตุการณ์ไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อของดังกล่าวกลายเป็นของมูลค่าสูง และเป็นที่หมายตาจากแก๊งมาเฟียผู้มีอิทธิพล การไล่ล่าจึงเกิดขึ้น แฮงค์กับเบนจึงต้องเอาตัวรอด และเดินทางไปส่งอวัยวะปลูกถ่ายให้กับผู้ป่วยที่อาการแย่ลงขึ้นเรื่อย ๆ ให้ทันภายในเวลา

หนังกำกับโดย Scott Waugh และนำแสดงโดย Alan Ritchson ควบคู่กับ Owen Wilson และได้ Rodrigo Santoro มารับบทเป็นผู้ร้ายหลักของเรื่อง

(บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

เล่ากันแบบไม่อ้อมค้อม Runner (2026) คือหนังแอ็กชันที่มีความตรงไปตรงมา เพราะไม่มีปมเรื่องราวที่ซับซ้อน หรือพลอตหักเหลี่ยมอะไรให้ผู้ชมได้ปวดหัว เรื่องราวจึงเดินหน้าด้วยฉากแอ็กชัน การฟาดฟัน ลุยภารกิจ และเดินตามสูตรสำเร็จของหนังประเภทนี้แทบทุกขั้นตอน

แฮงค์ อดีตทหารที่ปัจจุบันมาทำอาชีพธรรมดา ๆ อย่างการรับจ้างขนส่งสินค้า แต่ดันต้องมาร่วมทางกับ เบน ชายผู้ดูแลอวัยวะบริจาค และต้องนำไปให้เด็กหญิงที่กำลังรอการปลูกถ่ายอยู่ ก่อนจะมีแก๊งมาเฟียที่คอยไล่ล่าพวกเขา ด้วยเรื่องราวดังกล่าวจึงอาจชวนให้กลิ่นอายแบบหนังเก่าอย่าง Transporter (2002) ที่ Jason Statham เคยแสดงมาก่อน ดังนั้นผู้ชมที่ชอบหนังประเภทนี้ก็น่าจะอิ่มเอมใจกับรันเนอร์อยู่ไม่น้อย

จุดที่ดันให้หนังน่าดูขึ้นมาไม่ใช่พล็อต แต่คือเคมีของสองตัวละครหลักอย่าง แฮงค์และเบน ซึ่งถูกออกแบบให้เป็นขั้วตรงข้ามกันแบบสุดทาง แฮงค์ ชายขรึมที่แบกอดีตอันหม่นหมองไว้ในใจ เป็นคนพูดน้อยแบบมิติเดียว ส่วนเบน ชายอารมณ์ดี ปากไว พูดไม่หยุด และเข้ากับคนง่าย แต่ทักษะการเอาตัวรอดแทบเป็นศูนย์

พอหนังจับสองตัวละครนี้ขึ้นรถคันเดียวกัน ความตลกก็เกิดขึ้นกลางสมรภูมิเดือดอย่างลงตัว จนหนังเริ่มมีความเป็น Bromance เข้ามา เมื่อทั้งสองต้องฝ่าอันตรายไปด้วยกัน หนังจึงสอบผ่านเรื่องเคมีสองลูกผู้ชายแบบไม่ต้องลุ้น แม้ในช่วงแรกความช่างพูดจากการแสดงของ Owen Wilson จะชวนให้หงุดหงิดอยู่บ้าง แต่พอเวลาผ่านไป ตัวละครของเขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นเพื่อนร่วมทางที่น่าเอ็นดูขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะ และคอยเติมเต็มความเป็นมิตร ให้กับภาพลักษณ์ที่เข่งขรึมของ Alan Ritchson ได้อย่างพอดี

การมีอยู่ของตัวละคร เบน จึงเป็นสิ่งที่หนังพยามช่วยเติมเสน่ห์ที่พระเอกสายบู๊คนนี้ยังขาดอยู่

สำหรับงานแอ็กชันของ Runner ก็ถือว่าทำออกมาได้ในระดับน่าพอใจ หากพูดถึงภาพจำของ Alan Ritchson หลาย ๆ คนก็คงนึกถึงชายร่างยักษ์ที่ไม่มีใครอยากไปมีเรื่องด้วย แต่หนังเรื่องนี้กลับโชว์ด้านที่เขาก็เจ็บเป็น มีเลือดมีเนื้อเหมือนกับทุกคน การที่คนตัวใหญ่แต่แทบไม่มีอาวุธติดมือ ต้องเอาชีวิตรอดจากแก๊งมาเฟียที่มีอาวุธครบมือ จึงกลายเป็นความท้าทายที่ทำให้พระเอกไม่ได้เก่งแบบสไตล์ One Man Army

ในส่วนตัวร้ายเองก็ไม่ใช่ตัวประกอบธรรมดา ๆ  เพราะฝีมือการต่อสู้ที่ดันสูสีกับพระเอกอย่างเกินคาด แม้ส่วนหนึ่งจะได้เปรียบจากที่เขามีอาวุธก็ตาม ในขณะที่ฝั่งแฮงค์ต้องงัดทักษะการเอาตัวรอด และพละกำลังล้วน ๆ ออกมาสู้ ฉากการต่อสู้ระยะประชิดจึงทำออกมาได้ดุดัน สะใจ และสนุกตามมาตรฐานหนังแอ็กชัน อีกทั้ง Rodrigo Santoro ก็ยังถือเป็นตัวร้ายที่น่าติดตาม ด้วยท่าทีสนุกกับความชั่วร้ายของเขา จนกลายเป็นสีสันที่เข้ากับโทนหนังที่มาทางแอ็กชัน-คอมเมดี้ อย่างลงตัว

ในฝั่งตัวละครสมทบอย่างคุณแม่ที่รับบทโดย Leila George ผู้รอการปลูกถ่ายอวัยวะให้ลูกสาว ก็กลับมีเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ เพราะหนังได้มอบฉากบู๊ของเธอให้ผู้ชมได้เห็นเหมือนกัน จนดูไม่ใช่ตัวละครธรรมดา เธอไม่ใช่ตัวละครที่ยืนรอความช่วยเหลืออยู่เฉย ๆ แต่มีบทบาทที่ยังพอให้จดจำได้บ้าง ก่อนจะนำมาสู่การจากไปของเบน ตรงนี้จึงทำให้หนังไม่ดูตรงตามสูตรสำเร็จจนเกินไป ที่หนังประเภทนี้มักจะให้ตัวละครหลักรอดครบทุกคน

การจากไปของเบนจึงกลายเป็นโมเมนต์มิตรภาพของลูกผู้ชาย ระหว่างแฮงค์และเบน ที่ได้อารมณ์ของการเดินทางครั้งสุดท้ายหลังจากที่ทั้งคู่ผ่านเรื่องต่าง ๆ มาด้วยกัน พร้อมคำฝากฝังสั้น ๆ ที่เบนส่งต่อให้กับแฮงค์ก่อนจากไป มันจึงทำให้หนังมีความดราม่าทางอารมณ์เข้ามาเล็กน้อย

และด้วยความยาวหนังเพียงชั่วโมงครึ่ง เนื้อหาของหนังจึงกระชับและไม่ยืดเยื้อ จังหวะหนังให้ความพอดี จนไม่มีความรู้สึกว่าหนังถูกลากยาว หรือควรตัดทอนเนื้อหาบางส่วนออก

อย่างไรก็ตาม หนังก็มีจุดให้ขัดใจจนน่าสังเกตเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องของคุณภาพงานซีจีจากฉากไล่ล่าบนท้องถนนที่ลื่นไหลไม่เต็มที่ แม้หนังจะพยายามใช้การตัดต่อมาช่วยเชื่อมจังหวะให้กลบเกลื่อนก็ตาม ตรงนี้จึงคาดว่าอาจเป็นผลจากงบสร้างที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก รวมถึงการตัดต่อที่รวดเร็วจนแทบไม่เว้นช่องให้ผู้ชมได้พักหายใจจากความระทึกบนท้องถนน ก็อาจทำให้บางคนเริ่มเวียนหัวจากเทคนิคงานภาพที่โยกย้ายไปมา

ในส่วนพล็อตก็ไม่มีอะไรใหม่ หากผู้ชมที่คาดหวังความสดใหม่ หรืออยากสัมผัสผลงานแอ็กชันชิ้นเอกของ Alan Ritchson หนังอย่าง Runner อาจไม่ตอบโจทย์ เพราะมันคือหนังที่เหมาะสำหรับผ่อนคลาย เสพความบันเทิงแบบไม่ต้องคิดมาก ปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปกับความแอ็กชันที่หนังมอบให้ มากกว่าจะมาเป็นหนังที่ต้องเจาะลึกแง่คิด หรือปรัชญาจากความหมายที่ลึกซึ้งของอารมณ์

อีกประเด็นที่น่าสนใจ จึงเป็นบทบาทที่ดูใหม่แกะกล่องสำหรับ Alan Ritchson แต่ภาพจำของ Reacher จากซีรีย์แจ้งเกิดของเขา ก็ยังตามหลอกหลอนอยู่ไม่ไปไหนจนแทบให้ความรู้สึกเป็นตัวละครเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีเรื่องการที่หนังชอบสอดแทรกมุกตลกเข้ามาในจังหวะที่ชี้เป็นชี้ตาย ก็ทำให้หนังบางช่วงดูชิลล์ลง จนอารมณ์ของความระทึกก็ลดจางหายตามลงไป

Runner (2026) จึงเป็นหนังที่เหมาะกับการรวมกลุ่มแก๊งเพื่อนมานั่งดูด้วยกัน หรือดูเป็นปาร์ตี้ย่อม ๆ เสพเอาความมันส์ของฉากบู๊ไล่ล่าเป็นหลัก ด้วยเรื่องราวที่ตรงไปตรงมา ไม่ต้องใช้สมองวิเคราะห์เยอะ และเหมาะกับผู้ชมที่อยากตามดูผลงานของพระเอกสายแอ็กชันมาแรงอย่าง Alan Ritchson ควบคู่กับนักแสดงอย่าง Owen Wilson ที่มาเติมความป่วนให้ไม่ใช่หนังเครียด ๆ ที่ต้องเกร็งตลอดเวลา

แม้มันอาจจะไม่ใช่หนังที่ทิ้งร่องรอยในความทรงจำว่าเป็นหนังที่ดี แต่ก็เป็นความบันเทิงที่หนังทำหน้าที่ของมันได้ครบถ้วนในเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

ติดตามข่าวหนังและตัวอย่างใหม่เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

IMDb