[Review] After the Storm ฟ้าหลังฝนในวันที่ชีวิตต้องเดินต่อไป

เขียนโดย ban.kk

*บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของภาพยนตร์ After the Storm*

ความสุขคืออะไร? นี่อาจเป็นโจทย์ที่ตอบยากที่สุดข้อหนึ่งในชีวิต เพราะคำตอบของมันมีมากมายก่ายกอง ไม่ว่าจะเป็นเงิน ครอบครัว หรือแม้กระทั่งความฝัน และแน่นอนว่าคำตอบเหล่านั้นไม่มีถูกหรือผิด แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่านั่นคือความสุขที่แท้จริง? โดยเฉพาะในวันที่ชีวิตไม่ได้เป็นไปอย่างที่เคยวาดหวังเอาไว้

หนังเรื่อง After the Storm ของ ฮิโรคาสุ โคเรเอดะ ก็พูดถึงเรื่องแบบนั้นผ่านชีวิตของ เรียวตะ ชิโนดะ (ฮิโรชิ อาเบะ) ชายวัยกลางคนผู้เป็นอดีตนักเขียนดาวรุ่งที่ปัจจุบันต้องหย่าร้างกับภรรยา เคียวโกะ ชิราอิชิ (โยโกะ มากิ)

เนื่องจากความไม่เอาไหนของตัวเอง โดยเรียวตะได้ผันตัวมาทำงานเป็นนักสืบเอกชนเพื่อคอยตามดูลูกชายอย่าง ชินโกะ ชิราอิชิ  (ไทโย โยชิซาว่า) และอดีตคนรักที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้เขาจะพยายามพิสูจน์ให้เห็นว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนที่ล้มเหลวเหมือนเมื่อก่อน แต่สำหรับเธอมันดูเหมือนจะสายเกินไปที่พวกเขาจะกลับมาสร้างครอบครัวร่วมกันเหมือนเดิม

ซึ่งก็ไม่แปลกใจนัก เพราะหากดูจากอุปนิสัยของเรียวตะที่ติดการพนันและชอบยืมเงิน เขาแทบไม่ต่างอะไรจากผู้ชายที่ไม่น่าคบหาคนหนึ่ง

ทว่าภายใต้ความเหลวแหลกเรียวตะก็ยังคงพยายามทำตัวเป็นพ่อที่ดีให้กับชินโกะ แม้เขาจะรู้อยู่เต็มอกว่าสภาพคล่องทางการเงินของตัวเองไม่ค่อยสู้ดีนัก โดยเฉพาะกับอดีตภรรยาที่คอยตามทวงเงินก้อนโตจากเขาอยู่เนืองๆ

ฉากที่ทั้งคู่ไปเที่ยวจึงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อการจะซื้อรองเท้าสักคู่ให้ลูกชายกลายเป็นสิ่งที่กล้ำกลืนฝืนทนสำหรับเขา ผู้ซึ่งด้านหนึ่งก็อยากจะตอบสนองความต้องการ แต่อีกด้านก็ตระหนักว่าราคาของสิ่งนั้นสูงเกินกว่าที่ตัวเองจะเอื้อมถึงได้ จนนำไปสู่วิธีการแก้ปัญหาที่สุดแสนจะกระอักกระอ่วนอย่าง การเอารองเท้าไปขูดกับพื้นเพื่อขอส่วนลดจากพนักงาน

และถึงแม้คนดูจะรู้ว่า การกระทำของเขาเป็นสิ่งที่ผิด แต่ฉากสั้นๆ นี้ก็ทำให้เห็นว่าท่ามกลางความบุบสลายของเรียวตะการได้อยู่กับชินโกะอาจเป็นเพียงแสงสว่างเดียวที่คอยค้ำจุนเขาเอาไว้จากเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์ในชีวิต

อย่างไรก็ตาม นอกจากการยืนหยัดเพื่อลูกแล้ว สิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะยังติดค้างอยู่ในใจของชายวัยกลางคนผู้นี้ ก็คือ ความฝันที่พังทลายของตัวเอง เมื่อก่อนเรียวตะเคยเป็นนักเขียนนิยายที่ชนะรางวัลใหญ่จนใครหลายคนต่างก็มองว่าเขาจะต้องกลายเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่พอตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน สภาพของเขาแทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย

ความสำเร็จในอดีตจึงเปรียบเสมือนตัวละครไร้รูปร่างที่ลอยตลบอบอวลอยู่รอบตัวเรียวตะตลอดเวลา เพราะต่อให้คนดูจะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วปูมหลังของชายนี้เป็นอย่างไร แต่หากอ้างอิงจากบทสนทนาภายในเรื่องก็คงพอคาดเดาได้ว่า ตัวเขาในตอนนั้นคงถูกคาดหวังเป็นอย่างมาก ทว่าหลายครั้งเส้นทางของคนเราก็ไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยาย

และคำพูดที่เรียวตะบอกกับเด็กมัธยมคนหนึ่งว่า “มันไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะที่จะโตมาเป็นคนที่ตัวเองอยากจะเป็น” ก็คงเป็นสิ่งที่ขมวดเรื่องราวของเขาได้ชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าสิ่งใด

เรียวตะจึงเปรียบได้กับนักฝันที่พ่ายแพ้ให้กับความจริง ความจริงที่ว่าเราทุกคนล้วนเกิดมาเพื่อทำงานหาเงินเป็นหลักไม่ใช่เพื่อความฝัน และสำหรับเรียวตะที่เลือกจะไม่ยอมแพ้กับความฝันนั้น ราคาที่ชายหนุ่มจะต้องจ่ายก็นับว่ามากโขเลยทีเดียว แต่เมื่อพิจารณาจากนิสัยที่ผ่านๆ มาก็อาจพูดได้ว่า การที่ชีวิตของเขาดิ่งลงเหวจนต้องเลิกลากับภรรยานั้นส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะตัวของเขาเองเช่นกัน

และฉากที่แสดงให้เห็นถึงการยึดติดนั้นได้ดีที่สุดก็คือ ฉากที่เรียวตะถูกทาบทามให้ไปแต่งมังงะที่มีพล็อตเรื่องเกี่ยวกับการพนัน เนื่องจากบรรณาธิการมองว่าประสบการณ์ของเขาเป็นสิ่งที่ตรงกับความต้องการของนักวาด แต่ด้วยเหตุผลบางประการเจ้าตัวดันปฏิเสธโดยอ้างว่า อยู่ในช่วงที่กำลังเร่งเขียนนิยายเรื่องล่าสุดให้เสร็จ

ฉากสั้นๆ นี้เองที่บอกกับคนดูว่าเรียวตะยังไม่สามารถหลุดพ้นจากความฝันลมๆ แล้งๆ ของตนได้ และในขณะเดียวกัน เขาก็อาจกังวลว่าจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกผีพนัน ซึ่งเป็นความจริงที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ และมันยิ่งเด่นชัดขึ้นเมื่อชายหนุ่มตอบกลับอดีตภรรยาเรื่องซื้อลอตเตอรี่ให้ลูกว่า “มันไม่ใช่การพนัน แต่เป็นการซื้อความฝันต่างหาก”

จากการทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมา การจะให้มานั่งเชียร์ตัวละครอย่างเรียวตะก็คงเป็นเรื่องที่ทำใจลำบาก แต่ความเก่งกาจของโคเรเอดะก็อยู่ตรงที่เขาเล่าความไม่น่ารักของตัวละครออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติและเรียบง่ายจนยากจะปฏิเสธว่า ท่ามกลางความไม่สมบูรณ์ของตัวละคร นี่เป็นหนังที่ถ่ายทอดและโอบกอดความเป็นมนุษย์ได้อย่างมีหัวจิตหัวใจเหลือเกิน

ที่สำคัญ ชีวิตของเขายังสอดรับกับบริบทของเรื่องที่ป่าวประกาศว่า “พายุกำลังไต้ฝุ่นก่อตัว” เพราะพายุในที่นี่ไม่ได้หมายถึงแค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในเรื่อง หากแต่หมายถึงมรสุมที่กำลังรุมเร้าเรียวตะอยู่ทั้งในฐานะลูก นักเขียน และพ่อ ซึ่งนัยหนึ่งมันได้กลายเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเขาเอาไว้จนไม่สามารถก้าวไปไหนได้

การที่เรียวตะได้อยู่กับ ชินโกะ และ เคียวโกะ ในช่วงท้ายจึงเป็นการจับจ้องไปที่สายใยครอบครัวที่เหลืออยู่ของพวกเขา และสิ่งที่น่าเศร้าคือ ความสัมพันธ์นี้จะต้องจบลง โดยที่คนดูตระหนักดีว่า นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งสามจะได้มีโอกาสอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง

ถึงกระนั้น สิ่งที่งดงามที่สุดก็ไม่ใช่การปลดเปลื้องความรู้สึกหรือการออกไปวิ่งเล่นกลางสายฝน แต่เป็นการที่ โยชิโกะ ชิโนดะ (คิริน กิกิ ผู้ล่วงลับกับการแสดงที่น่าจดจำที่สุดครั้งหนึ่ง) แม่ของเรียวตะเข้ามามีบทบาทสำคัญในการสื่อสารหัวใจหลักของเรื่องอย่าง ‘การปล่อยวาง’ ซึ่งไม่มากไม่น้อยบทสนทนาเหล่านั้นชวนให้ย้อนกลับไปสำรวจคำถามที่ว่าด้วย ‘ความสุขของเราคืออะไร’ และคำตอบที่หนังหยิบยื่นให้ก็ไม่ใช่อะไรที่สลับซับซ้อน นั่นคือ การเลิกจมปลักอยู่กับอดีต แล้วยิ้มรับปัจจุบันให้มากที่สุด

แต่ก็นั่นแหละ เราไม่มีทางรู้ว่าฟ้าหลังฝนของทั้งสามคนจะเป็นอย่างไรต่อไป พวกเขาอาจกลับมาคืนดีกัน หรือไม่ก็เลิกไปมาหาสู่กันอีก แต่ไม่ว่าปลายทางนั้นจะลงเอยแบบไหน ชีวิตของทุกคนก็ต้องเดินต่อไป เช่นเดียวกับฉากจบของเรื่องที่เรียวตะยังคงก้าวไปข้างหน้า แม้ความทรงจำที่เคยมีร่วมกับอดีตภรรยาและลูกจะเคยสวยงามเพียงใดก็ตาม

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)