ก็ไม่แย่ไปทั้งหมด!? Masked Rider Hibiki ให้อะไรมากกว่าเนื้อเรื่องที่ชวนหลับ…

เขียนโดย เต่ากัดยาง

การกลับมาดู Masked Rider Hibiki อีกครั้งในช่วงวัยที่โตขึ้น ทำให้ผมได้มองเห็นบางอย่างที่ครั้งหนึ่งเคยมองข้ามไป ซีรีส์ไรเดอร์ที่เคยถูกมองว่า “น่าเบื่อ” ในวัยเด็ก ยังคงมีจังหวะการเล่าเรื่องที่ไม่เร้าใจเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปกลับไม่ใช่ตัวเรื่อง หากเป็น “ตัวเรา” ที่เริ่มเข้าใจมันมากขึ้น

“HIBIKI ฝึกมาดี” ประโยคสั้น ๆ ที่ดูเรียบง่ายนี้ กลับสะท้อนแก่นของตัวละคร ฮิโตชิ ฮิดากะ หรือ ฮิบิกิ ได้อย่างชัดเจน เขาไม่ใช่ฮีโร่ที่เดินอยู่บนเส้นทางแห่งสวรรค์แบบ เท็นโด โซจิ ไม่ใช่ชายผู้ประกาศตัวว่าอยู่เหนือทุกสิ่ง แต่เป็นผู้ใหญ่ธรรมดาคนหนึ่ง ที่ค่อย ๆ ฝึกฝนตัวเอง ทั้งในฐานะนักสู้ และในฐานะ “แบบอย่าง”

ความแตกต่างของซีรีส์ Masked Rider Hibik คือ มันไม่ได้เล่าเรื่อง “ฮีโร่ที่เก่งขึ้น” แต่เล่าเรื่อง“ผู้ใหญ่ที่พยายามจะดีขึ้น” แม้ซีรีส์จะมีปัญหาด้านจังหวะการเล่าเรื่อง และโทนแบบ Slice of Life ที่ไม่ถูกใจแฟนไรเดอร์สายแอ็กชัน แต่ในความเรียบเรื่อยนั้นกลับซ่อนบางสิ่งที่ลึกกว่าเอาไว้ มันคือเรื่องของการเติบโตที่ไม่ได้หวือหวา แต่ “จริง”

เมื่อมองผ่านสายตาของ อาสึมุ อาดาชิ เด็กหนุ่มที่กำลังยืนอยู่บนทางแยกของชีวิต เรื่องราวทั้งหมดก็เปลี่ยนความหมายไปทันที จากเดิมที่เราโฟกัสเพียงการต่อสู้กับมากาโม่ กลับกลายเป็นการต่อสู้ภายในใจของเด็กคนหนึ่งที่กำลังตั้งคำถามกับอนาคตของตัวเอง

ถ้าเป็นเราในวัยนั้น หากได้รู้ว่ามีโลกของ “ยักษ์”(ไรเดอร์) และการเป็นฮีโร่อยู่จริง เราจะเลือกอะไร
จะยังยึดเส้นทางการเรียนตามปกติ หรือจะวิ่งไล่ตามภาพฝันของความแข็งแกร่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าความน่าสนใจคือ Masked Rider Hibiki ไม่ได้โรแมนติไซส์การเป็นฮีโร่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันค่อย ๆ บอกกับเราว่า การเป็นฮีโร่นั้นต้องแลกมาด้วยวินัย ความอดทน และความรับผิดชอบที่หนักเกินกว่าวัยของเด็กคนหนึ่งจะรับไหว

และตรงนี้เองที่ “ฮิบิกิ” ในฐานะผู้ใหญ่ เปล่งประกายออกมาอย่างแท้จริง เขาไม่ได้ห้ามอาสึมุเพราะกลัวเด็กจะเก่งกว่า กลัวว่าเขาจะทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ชี้นำใดๆโดยใช้ความเห็นของตัวเอง แต่เลือกที่จะ “ยืนอยู่ข้าง ๆ” และปล่อยให้เด็กคนหนึ่งค่อย ๆ เข้าใจโลกด้วยตัวเองนี่คือภาพของผู้ใหญ่ที่หายากในโลกความจริง

ในยุคที่เด็กเติบโตมากับภาพของความสำเร็จสำเร็จรูปบนโลกออนไลน์ เห็นแต่ปลายทางโดยไม่เคยเห็นระหว่างทาง ความเข้าใจเรื่อง “ความพยายาม” จึงค่อย ๆ เลือนหายไป Hibiki ไม่ได้สอนด้วยคำพูดสวยหรูแต่มันสอนผ่านการกระทำซ้ำ ๆ ของคนธรรมดาที่ “ฝึก” อยู่ทุกวัน

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ซีรีส์เรื่องนี้มอบให้ อาจไม่ใช่ความสนุกในแบบที่เราคาดหวังแต่มันคือกระจกที่สะท้อนว่า เราเคยเป็นเด็กแบบอาสึมุหรือไม่และวันนี้…เราเป็นผู้ใหญ่แบบฮิบิกิได้หรือยังเพราะการเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่แค่การดูแลตัวเองให้รอดไปวัน ๆแต่คือการเป็น “ตัวอย่าง” ให้ใครบางคน โดยที่เราอาจไม่รู้ตัวและบางที สิ่งที่เราควรสอนคนรุ่นต่อไปอาจไม่ใช่แค่ “ความสำเร็จหน้าตาเป็นอย่างไร”แต่คือ “วิธีไปถึงมัน” ต่างหาก

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)