[Review] Yani Neko ว่าที่อนิเมะสุดหยาบช้าประจำซีซั่นนี้

เขียนโดย ban.kk

ข้อน่าสังเกตอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นกับอนิเมะเรื่อง Yani Neko คือ การที่เพลงเปิดของมันถูกพูดถึงอย่างฮือฮา เพราะเอาฉากจากหนังดังหลายเรื่องมาใช้เป็นต้นแบบ แต่ไม่ทันไรเสียงชื่นชมนั้นก็ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง เนื่องจากคนกลุ่มหนึ่งมองว่าเนื้อหาของอนิเมะดูเสื่อมเกินกว่าที่พวกเขาจะรับได้

ขณะเดียวกันคนอีกกลุ่มกลับคิดว่า หากจะทำแคมเปญรณรงค์ให้คนหันมาเลิกบุหรี่ Yani Neko ก็อาจเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจในฐานะสื่อบันเทิงที่สามารถเขาถึงคนดูได้เป็นวงกว้าง เพราะสิ่งที่เรื่องนี้ทำได้ดีตั้งแต่ตอนแรกก็คือ การทำให้คนดูอยากเลิกสูบบุหรี่ ซึ่งผู้กำกับชื่อดังอย่าง มาโคโตะ ชินไค เองก็ถึงขั้นกล่าวชื่นชมอนิเมะเรื่องนี้ผ่านโซเชียลมีเดียของตัวเองเลยทีเดียว

ยานิเนโกะ เป็นผลงานที่ดัดแปลงมาจากมังงะของ Nya-on เล่าถึงชีวิตประจำวันของ “ยานิเนโกะ” แมวสาวร่างคน (อมนุษย์หูแมว) ที่ไม่ได้มีความน่ารักใสๆ แต่เป็นแมวไส้แห้งที่ติดบุหรี่อย่างหนัก โดยที่เรื่องราวทั้งหมดจะโฟกัสไปที่ความพยายามในแต่ละวันของเธอที่จะหาบุหรี่มาสูบ ไม่ว่าจะเป็นการคุ้ยหาเศษเงิน การยอมทำเรื่องแปลก ๆ เพื่อแลกกับบุหรี่สักมวน หรืออาการลงแดงเวลาที่บุหรี่หมด

พอพูดแค่นี้ก็คงจะรู้สึกว่ามันเป็นอนิเมะที่ดูไม่ได้มีผิดภัยอะไร แต่สิ่งที่ทำให้เสียงตอบรับของ ยานิเนโกะ แตกก็คือ วิธีการนำเสนอความบันเทิงส่วนใหญ่ที่มักจะวนเวียนอยู่กับตลกสกปรกของตัวละครจนไม่แปลกใจที่หลายคนจะส่ายหน้าหนีเมื่อได้ดู เพราะต้องยอมรับว่าการสาดมุกตลกประเภท Scatological Humor แบบไม่ประนีประนอมไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนสามารถยอมรับได้

พฤติกรรมสุดสะอิดสะเอียนของตัวละครจึงชวนให้รู้สึก “ยี้” มากกว่าขำ และการที่อนิเมะเลือกเปิดฉากมาด้วยความสุดโต่งในทิศทางนี้ก็กลายเป็นกำแพงที่คัดกรองคนดูไปโดยปริยาย

ไม่มากไม่น้อย ข้อถกเถียงเกี่ยวกับ ยานิเนโกะ จึงกลายเป็นว่า อนิเมะเรื่องนี้ก้าวข้ามเส้นของ “ศิลปะแห่งความบันเทิงแบบตลกร้าย” ไปสู่ “ความไร้รสนิยมที่ชวนสะอิดสะเอียน” แล้วหรือยัง? ซึ่งแน่นอนว่าคำตอบที่ออกมานั้นจะเป็นแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณเป็นคนดูกลุ่มไหนด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม หากตัดประเด็นข้างต้นออกไปความสนุกของ ยานิเนโกะ ก็คือ มันผสมผสานความตลกเข้ากับการฉายภาพชีวิตของคนชายขอบที่ไม่มี…อะไรเลยได้อย่างเจ็บแสบ และที่สำคัญ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบอารมณ์ขันแบบไร้เหตุผล จังหวะซิทคอมของเรื่องก็ถือว่าตอบโจทย์อยู่พอสมควร โดยเฉพาะการตบมุกไปมาของตัวละคร และการสร้างสถานการณ์สุดโต่งที่อาจจะเผลออุทานคำหยาบเมื่อได้รับชม ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกขับเคลื่อนผ่านงานภาพและเสียงได้อย่างคงเส้นคงวาจนสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่ยอมรับรสนิยมสายนี้ได้อย่างอยู่หมัด

นอกจากตัวละครยานิเนโกะแล้ว บรรดาเพื่อนแมวในวงการนักสูบ รวมไปถึงเหล่ามนุษย์ภายในเรื่องก็ไม่ได้เป็นแค่ “ตัวประกอบ” ที่ผ่านมาแล้วผ่านไป แต่พวกเขาทั้งหมดคือ ฟันเฟืองที่ช่วยเติมเต็มความวายป่วงในชีวิตของเธอ ไม่ว่าจะเป็น ยาคุเนโกะ รุ่นน้องที่ติดยาเสพติด, ฮาเมะเนโกะ เพื่อนสมัยมัธยมที่ภายนอกชอบทำตัวน่ารักแต่เป็นคนโมโหร้าย, คันไซเนโกะ สาวมหาวิทยาลัยที่มีเป้าหมายในชีวิตคืออยากเป็นนักแสดงตลก และ ไอเนโกะ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ติดเหล้าอย่างหนัก ซึ่งเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้มารวมตัวกัน พฤติกรรมหลุดโลกเฉพาะตัวของแต่ละคนเลยกลายเป็นชนวนชั้นดีที่ส่งเสริมความวอดวายให้ลุกลามจนกู่ไม่กลับ

ทุกบทสนทนา และพฤติกรรมสุดแสนจะทานทนของพวกเธอจึงไม่ได้เป็นแค่องค์ประกอบที่ช่วยมอบความตลกเพียงอย่างเดียว แต่ยังช่วยตอกย้ำให้เห็นว่า ในเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและโสโครกนี้ ไม่ใช่แค่ยานิเนโกะคนเดียวที่ชีวิตกำลังดิ่งลงเหว แต่คนรอบข้างและสังคมโดยรอบต่างก็เพี้ยนและพร้อมจะพินาศไปกับเธอ ในทางหนึ่งการดิ้นรนเพื่อหาทางเสพสุขไปวันๆ จึงดูจริงใจอย่างน่าประหลาด ซึ่งนั่นอาจเป็นเสน่ห์ที่ทำให้หลายคนตัดสินใจที่จะดูเรื่องนี้ต่อ

จากทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมา ยานิเนโกะ จึงไม่ใช่ผลงานที่จะถูกใจทุกคนอย่างแน่นอน และไม่ใช่เรื่องที่ควรค่าแก่การแนะนำให้ใครดูอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่หากใครที่สามารถก้าวข้ามความสะอิดสะเอียนในฉากหน้า และเปิดใจรับรสนิยมสายนี้ได้ สิ่งที่จะได้รับกลับมาก็คือความบันเทิงที่ทุกคนน่าจะเห็นพ้องต้องกันว่า มันเหมาะสมเหลือเกินกับตำแหน่ง “อนิเมะที่หยาบช้าที่สุด” ในซีซั่นนี้

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)

สามารถรับชมได้ที่นี่