ทำไมฉากที่ฮินาตะไปค่ายเยาวชนใน Haikyuu!! ถึงเป็นฉากที่คนเลื่อนผ่านมากที่สุด

เขียนโดย knize.baron 

ใน Haikyuu!! เราคุ้นเคยกับภาพของ “ฮินาตะ โชโย (Hinata Shoyo)” เด็กหนุ่มตัวเล็กที่มีพลังเหลือล้นและพร้อมจะกระโดดเข้าหาลูกวอลเลย์ทุกครั้งที่มีโอกาส

แต่ในการฝึกซ้อมรวมของผู้เล่นปีหนึ่งที่โรงเรียนชิราโทริซาวะในช่วงซีซัน 3 ฮินาตะกลับต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป เพราะเขาไม่ได้รับเลือกให้เข้าร่วมในฐานะผู้เล่นเหมือนสึกิชิมะและคนอื่นๆ แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองไม่ได้รับโอกาสแล้วกลับไป ฮินาตะกลับตัดสินใจเดินทางไปที่ค่ายด้วยตัวเอง แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ลงฝึกซ้อมเหมือนคนอื่น สุดท้ายเขาจึงต้องรับหน้าที่เป็นเด็กเก็บบอลอยู่ข้างสนาม ทั้งที่สิ่งที่เขาต้องการมาตลอดคือการได้ลงเล่นและพัฒนาฝีมือของตัวเอง 

“ไม่มีใครเชิญแล้วไปทำไม?” ทำไมฮินาตะถึงตัดสินใจไปค่ายฝึกทั้งที่ไม่ได้รับเชิญ 

สำหรับฮินาตะ การได้เข้าร่วมค่ายฝึกกับผู้เล่นระดับสูงถือเป็นโอกาสที่เขาอยากได้รับมาโดยตลอด เพราะเขาเป็นคนที่พยายามหาทางพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นการฝึกกระโดด การพัฒนาความเร็ว หรือการพยายามตามให้ทันผู้เล่นที่มีรูปร่างและประสบการณ์เหนือกว่าเขา 

แต่เมื่อโอกาสมาถึงและเขากลับไม่ได้รับเลือก ฮินาตะก็ต้องเผชิญกับข้อเท็จจริงที่ว่า ความพยายามเพียงอย่างเดียวไม่ได้รับประกันว่าเขาจะได้รับโอกาสเหมือนคนอื่น การที่สึกิชิมะได้เข้าร่วมค่าย ขณะที่ตัวเขาไม่ได้รับเลือก ยิ่งทำให้เห็นว่าทั้งสองคนยังมีสิ่งที่ต้องพัฒนาแตกต่างกัน และฮินาตะเองก็ยังไม่ได้อยู่ในจุดที่สามารถได้รับโอกาสทุกอย่างตามที่ต้องการ 

ฮินาตะไม่ได้มองว่าการไม่ได้รับเลือกหมายถึงการหมดโอกาสในการเรียนรู้ เขาตัดสินใจไปที่ค่ายด้วยตัวเอง แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีสถานะเป็นผู้เล่นที่ได้รับเชิญ เพราะเขาเชื่อว่าการได้อยู่ใกล้ผู้เล่นที่เก่งกว่าอาจทำให้ตัวเองได้เรียนรู้บางอย่างกลับไป นี่เป็นทั้งความมุ่งมั่นและความดื้อรั้นของฮินาตะ แต่ก็ทำให้เขาต้องเผชิญกับคำถามสำคัญว่า เมื่อไม่มีโอกาสลงสนาม เขาจะทำอะไรได้บ้างเพื่อพัฒนาตัวเอง 

ฮินาตะต้องยืนข้างสนามแทนที่จะได้ลงไปเล่น 

สิ่งที่ฮินาตะต้องเผชิญเมื่อไปถึงค่ายฝึก ไม่ใช่การได้ลงสนามเพื่อแสดงความสามารถ แต่เป็นการต้องรับหน้าที่เก็บบอล เขาต้องมองผู้เล่นคนอื่นฝึกซ้อมจากด้านนอก ทั้งที่ตัวเองอยากลงไปเล่น อยากสัมผัสลูกบอล และอยากพิสูจน์ว่าตัวเองสามารถพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้ 

สำหรับคนที่ใช้การกระโดดและการเล่นวอลเลย์บอลเป็นวิธีแสดงความสามารถของตัวเอง การต้องยืนอยู่ข้างสนามคงไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อคนอื่นกำลังได้รับโอกาสในสิ่งที่เขาต้องการ แต่ฮินาตะก็ไม่ได้เลือกเดินทางกลับเพียงเพราะบทบาทที่ได้รับไม่ตรงกับความคาดหวัง เขายอมทำหน้าที่เด็กเก็บบอลต่อไป เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยผู้เล่นฝีมือดี 

การอยู่ข้างสนามยังทำให้ฮินาตะได้เห็นรายละเอียดของการฝึกซ้อมจากมุมที่แตกต่างออกไป เขาไม่ได้เป็นคนที่กำลังพยายามเอาชนะคู่แข่งในสนาม แต่เป็นคนที่ต้องสังเกตว่าผู้เล่นเหล่านั้นเคลื่อนที่อย่างไร อ่านเกมแบบไหน และรับมือกับลูกบอลในสถานการณ์ต่างๆ ยังไง แม้เขาจะไม่ได้ลงมือเล่นด้วยตัวเอง แต่ก็ยังมีสิ่งให้เรียนรู้จากทุกจังหวะที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

การเป็นเด็กเก็บบอล กลับกลายเป็นบทเรียนที่ฮินาตะต้องการ 

ที่ผ่านมา ฮินาตะเป็นคนที่พยายามพัฒนาตัวเองผ่านการลงมือทำ เขาอยากกระโดดให้สูงขึ้น อยากวิ่งให้เร็วขึ้น และอยากลงสนามเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองสามารถเล่นวอลเลย์บอลในระดับสูงได้ แต่การไปค่ายครั้งนี้ทำให้เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่สามารถใช้วิธีเดิมได้ เพราะเขาไม่มีสิทธิ์ลงฝึกซ้อมในฐานะผู้เล่น 

การเป็นเด็กเก็บบอลจึงทำให้ฮินาตะต้องเปลี่ยนจากการพยายามแสดงความสามารถ มาเป็นการสังเกตและเรียนรู้จากคนอื่นแทน เขาต้องยอมรับว่าตัวเองยังไม่ได้อยู่ในระดับที่ได้รับโอกาสเหมือนผู้เล่นที่ได้รับเชิญ และถ้าอยากก้าวไปให้ไกลกว่านี้ เขาก็จำเป็นต้องหาวิธีพัฒนาตัวเองให้มากกว่าการใช้ความเร็วหรือการกระโดดเข้าหาลูกบอล 

สิ่งที่น่าสนใจคือ ฮินาตะไม่ได้จำเป็นต้องเลิกอยากลงสนามเพื่อเรียนรู้บทเรียนนี้ เขายังคงต้องการเล่นวอลเลย์บอลเหมือนเดิม แต่เขาเลือกไม่ปล่อยให้ความต้องการนั้นบดบังโอกาสที่ตัวเองยังพอมีอยู่ การยอมทำหน้าที่เด็กเก็บบอลจึงไม่ใช่การยอมแพ้ต่อข้อจำกัดของตัวเอง แต่เป็นการหาทางอยู่ในสถานการณ์ที่สามารถเรียนรู้ได้ แม้จะต้องเริ่มจากบทบาทที่ตัวเองไม่ได้ต้องการก็ตาม 

การเก่งขึ้นไม่ได้แปลว่าต้องได้ลงสนามเสมอไป 

สิ่งที่น่าสนใจของฮินาตะคือ เขาเป็นตัวละครที่ไม่เคยหยุดพยายาม แต่ในบางครั้งความมุ่งมั่นของเขาก็มาพร้อมกับความใจร้อน เขาต้องการพัฒนาตัวเองให้เร็วที่สุด และอยากพิสูจน์ว่าตัวเองสามารถยืนอยู่ในสนามเดียวกับผู้เล่นที่เก่งกว่าได้ ทว่าการไปค่ายที่ชิราโทริซาวะกลับทำให้เขาเห็นว่า การพัฒนาตัวเองไม่ได้ขึ้นอยู่กับการได้ลงเล่นเพียงอย่างเดียว 

การที่เขายอมอยู่ข้างสนามและทำหน้าที่เก็บบอล ไม่ได้หมายความว่าเขายอมรับว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่น แต่เป็นการหาทางเรียนรู้จากสถานการณ์ที่ตัวเองมีอยู่ แม้จะไม่ได้รับโอกาสเหมือนผู้เล่นคนอื่นก็ตาม เขาเริ่มเห็นว่าหากอยากพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นจริงๆ เขาต้องเรียนรู้ให้มากกว่าการใช้พรสวรรค์และความพยายามที่มีอยู่แล้ว 

ในอีกมุมหนึ่ง เหตุการณ์นี้ยังสะท้อนให้เห็นว่าความมุ่งมั่นกับความสามารถในการพัฒนาตัวเองเป็นคนละเรื่องกัน การอยากเก่งขึ้นทำให้ฮินาตะกล้าเดินทางไปยังสถานที่ที่ตัวเองไม่ได้รับเชิญ แต่การจะใช้โอกาสนั้นให้เกิดประโยชน์ เขาต้องยอมรับบทบาทของตัวเองและเปิดใจเรียนรู้จากคนอื่นด้วย 

การที่ฮินาตะเดินทางไปค่ายฝึกที่ชิราโทริซาวะทั้งที่ไม่ได้รับเลือกให้เข้าร่วมในฐานะผู้เล่น สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความต้องการพัฒนาตัวเองของเขา แต่สิ่งที่ทำให้เหตุการณ์นี้สำคัญยิ่งกว่าคือการที่เขายอมรับบทบาทเด็กเก็บบอล และพยายามเรียนรู้จากโอกาสที่ตัวเองยังมีอยู่ แม้จะไม่ได้ลงสนามเหมือนคนอื่น 

ท้ายที่สุด Haikyuu!! ชวนให้เราเห็นว่า เราไม่จำเป็นต้องได้รับโอกาสแบบเดียวกับคนอื่นจึงจะสามารถพัฒนาตัวเองได้ เพราะบางครั้ง การเติบโตอาจเริ่มจากการยอมรับว่าตัวเองยังไม่พร้อม แล้วใช้ทุกสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้าเป็นบทเรียน เพื่อให้วันหนึ่งเราไม่เพียงแค่ได้รับโอกาส แต่ยังพร้อมที่จะคว้ามันไว้ได้จริงๆ 

รับชม Haikyuu!! ได้ที่นี่

ติดตามข่าวสารจากโลกอนิเมะและมังงะเพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)