All Eight Eyes เมื่อแมงมุมยักษ์ไม่ได้น่ากลัวเท่าความจริงของสังคม

เขียนโดย เต่ากัดยาง

All Eight Eyes คอมมิคเสียดสีสังคมปนสยอง เมื่อแมงมุมยักษ์ไล่กินคน ในโลกที่บางคนหายไปแล้วไม่มีใครตามหา สัตว์สยองแปดขา…อาจไม่ใช่สิ่งที่ผิดปกติที่สุดในเมือง

ตามความเข้าใจพื้นฐานของการสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่ใช้ “สัตว์ร้าย” เป็นจุดขาย ผู้คนส่วนใหญ่มักมองว่ามันคือการนำสัตว์ที่ดูน่ากลัวอยู่แล้วมาขยายความดุร้ายให้เกินจริง เติมกลิ่นอายวิทยาศาสตร์เข้าไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความสมจริง ที่มักวนกลับไปใช้สัตว์เดิม ๆ อย่างจระเข้หรือปลาฉลามในขณะที่ “แมลง” หรือสัตว์จำพวกขนาดเล็กกลับแทบจะหายไปจากกระแสหลัก ทั้งที่ในอดีตก็เคยมีผลงานเด่นอย่าง Arachnid, Arachnophobia, Eight Legged Freaks หรือ Spiders รวมถึงหนังยุคใหม่อย่าง Itsy Bitsy, Sting และ Infested

ผู้เขียนเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่า แนวสยองขวัญจาก “สัตว์จำพวกแมลง” มันหายไปจริง ๆ แล้วหรือ? จนกระทั่งได้ไปค้นพบคอมมิคเรื่องหนึ่งจาก Dark Horse Comics สำนักพิมพ์เดียวกับ Hellboy ฮีโร่จากนรกที่โด่งดัง

และคอมมิคที่ว่าก็คือ All Eight Eyes (ออล เอท อายส์) โดย Steve Foxe

แม้บนผิวหน้ามันจะดูเป็นเพียงเรื่อง “คนสู้กับแมงมุมยักษ์” แต่เมื่อได้อ่านจริงกลับพบว่า เนื้อหามีความลุ่มลึกกว่างานสูตรสำเร็จที่เราคุ้นเคย ให้ความรู้สึกคล้ายการผสมกันของ Jaws กับ Eight Legged Freaks แต่มีชั้นเชิงทางสังคมที่หนักแน่นกว่ามาก

ใน ออล เอท อายส์ การเลือกใช้ “แมงมุมยักษ์” ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อสร้างความกลัว หากแต่เป็นเครื่องมือในการเปิดโปง “ด้านมืดของเมือง” ที่มนุษย์เลือกจะไม่มอง เรื่องราวเกิดขึ้นในมหานครนิวยอร์กหลังเหตุการณ์ 9/11 เต็มไปด้วยบรรยากาศหม่นหมอง และโฟกัสไปที่ “คนชายขอบ” ของสังคม

Vin Spencer ชายหนุ่มผู้หลงทางในเมืองใหญ่ ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า การเสพติด และการไร้จุดหมาย เขาเป็นตัวแทนของคนรุ่นหนึ่งที่หลุดออกจากระบบ ไม่ใช่เพราะพวกเขาเลือกทั้งหมด แต่เพราะสังคมไม่มีที่ให้พวกเขายืนหรืออาชีพที่มั่นคง

จุดเปลี่ยนของเรื่องเริ่มขึ้นเมื่อ Vin ได้พบกับความจริงอันน่าสะพรึงจากชายเร่ร่อนที่สูญเสียทุกสิ่งเพราะเจ้าสัตว์ร้าย ใต้มหานครนิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับใหลและเต็มไปด้วยผู้คนนับล้าน กลับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด แมงมุมยักษ์ออกล่าในยามค่ำคืน ลากเหยื่อหายไปโดยไม่มีใครตั้งคำถาม  และสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่รูปลักษณ์ของมัน

แต่คือ “การที่มันเลือกเหยื่อได้อย่างชาญฉลาด”คนไร้บ้าน คนชายขอบ คนที่หายไปแล้วไม่มีใครตามหา

ตรงนี้เองที่เรื่องเริ่มเผยแก่นสำคัญ ความสยองขวัญไม่ได้เกิดจากสิ่งมีชีวิตประหลาดเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจาก “โครงสร้างของสังคม” ที่ทำให้บางชีวิตไม่มีค่า Vin ได้รู้ความจริงว่า กลุ่มคนเร่ร่อนเหล่านี้ไม่ใช่เพียงผู้เคราะห์ร้าย แต่คือ “นักล่า” ที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดของเมือง เป็นแนวป้องกันสุดท้ายระหว่าง “สิ่งที่อยู่ใต้เมือง” กับ “โลกด้านบน”

พวกเขาไม่ใช่ฮีโร่ ไม่มีเครื่องแบบ ไม่มีเกียรติยศ ไม่มีใครขอบคุณ และ ไม่มีใครรู้ แต่พวกเขาก็ยังคงต่อสู้

เมื่อเรื่องดำเนินจากการค้นพบไปสู่การเผชิญหน้า ความตึงเครียดก็ทวีขึ้น การล่ากลายเป็นสงครามเหล่าคนชายขอบ ชนชั้นล่างที่มีเพียงอุปกรณ์จากกองขยะ แทบไม่มีอะไรได้เปรียบในสงครามครั้งนี้เลย

สองมือสองเท้าจะไปสู้อะไรกับ “แปดขา” ที่มาพร้อมคมเขี้ยวสุดสยอง การสูญเสียเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตัวละครหลายคนตายลงโดยไม่มีโอกาสได้เป็น “ตัวเอก” นี่คือจุดที่ All Eight Eyes แตกต่างจากงานสยองขวัญทั่วไปมันไม่โรแมนติไซส์การต่อสู้และไม่มอบชัยชนะที่สวยงามให้กับผู้รอดชีวิต

ในบทสรุป Vin และผู้รอดชีวิตที่เหลือบุกเข้าสู่รังของแมงมุมใต้เมือง การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับ “ตัวแม่” ไม่ใช่เพียงการต่อสู้ทางกายภาพ แต่คือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น  “ระบบสังคม” ที่ปล่อยให้ความสยองนี้เติบโตโดยไม่มีใครรับผิดชอบในขณะที่คนบางกลุ่มใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอีกด้านหนึ่งของเมืองกลับมี “สงคราม” ที่ไม่มีใครรับรู้

แม้พวกเขาจะสามารถทำลายรังหลักได้แต่เรื่องก็ไม่ได้จบลงด้วยความโล่งใจเพราะยังอาจมี “ไข่” ที่หลงเหลือยังมีบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดและนั่นทำให้ผู้อ่านตระหนักว่าปัญหานี้ไม่เคยถูกแก้ไขอย่างแท้จริง

All Eight Eyes จึงไม่ใช่เรื่องของ “ชัยชนะ” แต่เป็นเรื่องของ “การเอาชีวิตรอด” ซึ่งในโลกแบบนี้ มันอาจเป็นชัยชนะเพียงรูปแบบเดียวที่เป็นไปได้

หลังอ่านจบ ผู้เขียนมองว่า Vin คือภาพแทนของคนรุ่นใหม่ “ไร้ที่ยืน แต่ยังต้องสู้”  ท้ายที่สุดแล้ว คนที่รับภาระสังคมจริงๆ “ชนชั้นกลาง–ชนชั้นแรงงาน” แมงมุม คือ “ปัญหาที่เรารู้ดีอยู่แล้ว”

“มันไม่สำคัญว่ามันมาจากไหนแต่มันอยู่ตรงนั้นมาตลอด และ ไม่มีใครสนใจ”

อีกทั้งในเรื่องนี้ไม่มีการอธิบายที่มาที่ชัดเจนของแมงมุม มันอาจเป็นสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ อาจเกิดจากสารเคมี หรืออาจเป็น “บาดแผลของเมือง” หลังเหตุการณ์ 9/11 ที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด (ในเชิงสัญลักษณ์มากกว่าความจริง คล้าย Godzilla เวอร์ชัน GMK)

แต่สุดท้ายแล้ว ที่มาของมัน “ไม่สำคัญ” เพราะสิ่งที่มันแทนค่า คือ สิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว ความเหลื่อมล้ำ ความเพิกเฉย และปัญหาที่ถูกผลักไปซ่อนใต้พรมของสังคมเมืองก็ยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนยังใช้ชีวิตตามปกติโดยไม่เคยรู้เลยว่า มีบางอย่างกำลังกัดกินโลกของพวกเขาจากด้านล่าง

คอมมิค All Eight Eyes  จึงไม่ได้ถามผู้อ่านว่าว่า “เราจะฆ่าไอ้แปดขาพวกนี้ได้อย่างไร” แต่มันถามว่า “ทำไมเราถึงปล่อยให้มันมีอยู่ตั้งแต่แรก” และคำถามนั้น อาจน่ากลัวยิ่งกว่าตัวแมงมุมเสียอีก

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)