ชวนดู Akane-banashi หนึ่งในอนิเมะน้ำดีที่น่าจับตามองประจำซีซันนี้

เขียนโดย ban.kk

Akane-banashi หรือ อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ เป็นผลงานที่เขียนโดย ยูกิ ซุเอนางะ และวาดโดย ทากามาสะ โมเอะ เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารมังงะแนวโชเน็นของชูเอชะอย่าง โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2022 ซึ่งปัจจุบันมีทั้งหมด 21 เล่ม และได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะเรียบร้อย

โดยตอนแรกที่เพิ่งฉายไปได้ไม่นานก็น่าจะทำให้ใครหลายคนสนใจในเรื่องราวนี้ไม่น้อย แต่ อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ มีดีตรงไหนและที่มาที่ไปของมันเป็นอย่างไรวันนี้มาหาคำตอบกัน

กว่าจะเป็นอาคาเนะผลงานที่ถ่ายทอดเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปะการแสดง

อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ มีจุดเริ่มต้นมาจากตัวละคร อาคาเนะ ที่ ซุเอนางะ สร้างขึ้นแต่ยังไม่รู้ว่าจะนำไปใช้ทำอะไร โดยในตอนนั้นเขามีตัวเลือกอยู่ 3 ทางคือ ให้เธอเป็นตัวเอกที่คลุกคลีอยู่กับศิลปะการแสดงแบบมังไซ คอนเตะ หรือไม่ก็ราคุโกะ

แต่สุดท้ายซุเอนางะก็มองว่า การให้ตัวละครอย่างอาคาเนะไปแสดงราคุโกะนั้นเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายดี เขาจึงตัดสินใจให้เธอทำเช่นนั้น และด้วยความที่เขาเองก็ยังใหม่กับราคุโกะ การถ่ายทอดมันออกมาจึงต้องตั้งอยู่บนหลักการที่ทำให้ผู้อ่านเข้าใจง่ายที่สุด

การออกแบบราคุโกะในเรื่องจะอยู่ภายใต้การดูแลของนักแสดงราคุโกะมืออาชีพอย่าง คิคุฮิโกะ ฮายาชิยะ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยทำงานกับสำนักพิมพ์ชูเอชะ โดยเขียนคอลัมน์วิเคราะห์ราคุโกะที่ปรากฏใน One Piece ให้กับนิตยสารวันพีซ หลังจากที่ทางสำนักพิมพ์เห็นทวีตของเขา

ต่อมาราวๆ เดือนพฤศจิกายน ปี 2020 เขาจึงได้รับการติดต่อให้เข้ามาดูแลมังงะราคุโกะเรื่องใหม่ และด้วยความช่วยเหลือของฮายาชิยะ ผู้เขียนอย่างซุเอนางะเลยได้มีโอกาสสัมภาษณ์นักแสดงราคุโกะมากกว่า 20 คน รวมถึง โมโมกะ โชคะโรห์ และ มิยาจิ คัตสึระ จนในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 2021 ก็เริ่มมีการเสนอให้ตีพิมพ์ อาคาเนะ บานาชิ ออกมาเป็นตอนแรก

หลังจากได้ชื่อชั่วคราวซุเอนางะจะให้ฮายาชิยะเป็นคนตรวจสอบความถูกต้องทั้งหมด ก่อนที่จะนัดแนะกับ โมเอะ ในเรื่องของการวาดภาพ ซึ่งนอกจากการปรึกษานักแสดงราคุโกะคนอื่นๆ แล้ว ซุเอนางะยังกล่าวชื่นชมว่า ฮายาชิยะเป็นคนที่เข้าใจสื่อมังงะและมักให้คำแนะนำที่ดีอีกด้วย

ส่วน โมเอะ แม้เขาจะส่วนหนึ่งของโปรเจกต์นี้ แต่อีกด้านก็แอบหวั่นว่าผู้อ่านของโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์จะสนใจราคุโกะหรือไม่ เขาจึงพยายามทำให้ทุกคนอินกับตัวละครด้วยการขยายขอบเขตให้เข้าถึงคนที่ไม่รู้จักราคุโกะมากที่สุด

และที่สำคัญ ต้องไม่ลืมว่า อาคาเนะ บานาชิ ยังคงเป็นผลงานแนวโชเน็นที่มีราคุโกะเป็นเพียง ‘ชั้นที่ถูกวางทับอยู่ด้านบน’ เท่านั้น การใส่ความสมจริงมากเกินไปเลยอาจส่งผลเสียต่อภาพรวมด้วย

ถึงกระนั้น การแสดงราคุโกะก็มีหลายส่วนที่อ้างอิงจากของจริง โดยซุเอนางะกล่าวว่าเวลาจะเลือกเรื่อง เขามักเริ่มจาก ‘อารมณ์’ ที่อยากสื่อก่อน แล้วค่อยหาเรื่องที่ตรงกับอารมณ์นั้นที่สุด

แต่บางครั้งก็มีกรณีพิเศษ เช่น การแสดง ‘Three Men Lose One Ryo’ ของเคียวจิที่เขาพยายามไม่ให้เรื่องเล่าเหล่านั้นกลายเป็นแค่การอธิบายข้อมูลเพียงอย่างเดียว แต่ยังใช้ลูกเล่นต่างๆ เพื่อให้ทุกคนรู้สึกเหมือนได้ฟังการแสดงจริงๆ โดยเฉพาะการใช้สไตล์ภาพที่แตกต่างกันระหว่างตัวละครในเรื่องเล่ากับตัวละครหลัก

อีกเรื่องคือ ‘Giboshi’ ที่ปรากฏในตอนที่ 87 เป็นเรื่องราคุโกะที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก และถูกนำกลับมาเผยแพร่ใหม่โดย เคียวทาโร่ ยานางิยะ ซึ่ง Suenaga ได้รับอนุญาตให้นำมาใช้ในมังงะ ส่วน ‘Monkey See, Monkey Do’ เป็นเรื่องราคุโกะต้นฉบับที่เขา โมเอะ และฮายาชิยะเป็นคนร่วมกันสร้างขึ้นมาเพื่อผลงานชิ้นนี้โดยเฉพาะ

ราคุโกะคืออะไร

เอาแบบคร่าวๆ ราคุโกะเป็นศิลปะการเล่าเรื่องตลกแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่มีประวัติยาวนานกว่า 400 ปี โดยทั่วไปมักแสดงในโรงละครที่เรียกว่า “โยเสะ” ผู้แสดงจะถูกเรียกว่า ‘ราคุโกะกะ’ และนั่งอยู่บนเวทียกสูงที่เรียกว่า ‘โคซะ’ ตลอดการแสดงพวกเขาจะไม่ลุกขึ้นยืน และใช้อุปกรณ์เพียงไม่กี่อย่าง ได้แก่ พัดกระดาษ (เซ็นสุ) และผ้าผืนเล็ก (เทนุกุอิ)

แต่ถึงจะมีอุปกรณ์ที่จำกัดและตัวคนเดียว นักแสดงราคุโกะก็ยังสามารถถ่ายทอดเรื่องราวที่ยาว ซับซ้อน และมักมีอารมณ์ขัน หรือบางครั้งก็ซาบซึ้งได้ โดยที่เรื่องเล่านั้นมักมีตัวละครตั้งแต่สองตัวขึ้นไป

พล็อตเรื่องที่เป็นมากกว่าการแก้แค้น

อาคาเนะ บานาชิ ตามติดชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่งนามว่า อาคาเนะ โอซากิ ที่เกิดและเติบโตมาโดยมีพ่อที่เป็นนักแสดงราคุโกะเป็นต้นแบบ แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตอนที่อาคาเนะอยู่ชั้นประถม เมื่อพ่อของเธอและผู้สมัครคนอื่นๆ ถูกขับออกจากสำนักอาราคาวะ ระหว่างการทดสอบเลื่อนขั้นเพื่อให้ได้ตำแหน่ง ชินอุจิ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดอันดับสามของราคุโกะ

โดยคนที่เป็นกรรมการตัดสินในตอนนั้นก็คือ อิชโช อาราคาวะ นักแสดงราคุโกะอาวุโสที่หลายคนให้การยอมรับ

หลังจากเหตุการณ์ผ่านพ้นไป 6 ปี อาคาเนะที่แอบฝึกฝนกับอาจารย์เก่าของพ่อมาโดยตลอดก็ได้ตั้งเป้าที่จะก้าวขึ้นเป็นชินอุจิของสำนักอาราคาวะเพื่อแก้แค้นให้พ่อ และพิสูจน์ว่าราคุโกะคืออาชีพที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง

ของดีที่ไม่ควรมองข้าม

จุดเด่นของ อาคาเนะ บานาชิ ไม่ได้อยู่ที่ ‘พล็อตแก้แค้น’ แบบการ์ตูนโชเน็นทั่วไป แต่คือวิธีการที่มันหยิบยกเอาศิลปะเฉพาะทางอย่างราคุโกะมาทำให้ ‘มีชีวิต’ และเข้าถึงผู้คนได้จริงๆ เมื่อผนวกเข้ากับความเป็นสื่อภาพเคลื่อนไหวอย่างอนิเมะก็ยิ่งทำให้ สิ่งที่มังงะทำได้ดีอยู่แล้วเป็นทุนเดิมถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น โดยเฉพาะ ‘เสียง’ และ ‘จังหวะ’ ที่กลไกของมังงะไม่อาจมอบให้ได้

อีกอย่างคือ ราคุโกะเป็นศิลปะการแสดงที่ใช้ผู้แสดงเพียงคนเดียวในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปตามตัวละคร ดังนั้นในรูปแบบอนิเมะ ‘เสียงพากย์’ จึงกลายเป็นหัวใจสำคัญ เพราะนักพากย์ต้องปรับทั้งโทน จังหวะ เพศ และบุคลิกของตัวละครหลายตัวภายในร่างเดียว ด้วยเหตุนี้ คนดูเลยเข้าถึงการแสดงได้โดยตรง มากกว่ามังงะที่ต้องอาศัยจินตนาการเป็นตัวกลาง

ที่สำคัญ ตัวละครในเรื่องยังถูกขับเคลื่อนด้วยพลังของการแสดง ซึ่งสะท้อนว่าพวกเขาไม่ได้เก่งเพียงเพราะพรสวรรค์ แต่เกิดจากการตีความ ‘เรื่องเล่า’ และ ‘คนฟัง ทำให้การปะทะกันในเรื่องกลายเป็นการวัดที่ ‘วิธีคิด’ มากกว่าการเอาชนะกันตรงๆ

และสำหรับอาคาเนะประเด็นนี้ยังโยงไปถึงคำถามสำคัญว่า เธอควร ‘รักษา’ ขนบดั้งเดิมเอาไว้ หรือ ‘ตีความใหม่’ ให้สอดคล้องกับยุคสมัยกันแน่

ในทางหนึ่ง Akane-banashi เลยทำให้การแสดงราคุโกะที่ดูเข้าถึงยากกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ง่ายขึ้น เพราะช่วงแรกซุเอนางะก็เริ่มจาก ‘ความไม่เข้าใจ’ เช่นเดียวกัน มุมมองของเรื่องจึงถูกออกแบบมาให้ดูสนุก โดยที่ผู้ชมไม่จำเป็นต้องมีพื้นฐานใดๆ มาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ได้เป็นผลงานที่ยึดโยงอยู่กับแฟนคลับเฉพาะกลุ่ม หากแต่เป็นเรื่องราวที่ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าถึงได้ เพียงแค่เปิดใจและลองนั่งชมการแสดงของพวกเขาสักครั้ง

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)

รับชม Akane-banashi ได้ทาง Youtube คลิกที่นี่