วิพากษ์เกม Open World ในปี 2026 โลกที่กว้างใหญ่แต่กลับว่างเปล่า

เขียนโดย Lingeaphy

เกม Open World เป็นหนึ่งในประเภทเกมที่ได้รับความนิยมสูงสุดตลอดกาล และ มักติดอันดับความนิยมระดับท็อปเสมอ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปการทำเกมประเภทนี้ก็ง่ายขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างมาก

ด้วยเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่พัฒนาตามยุคสมัย ภายหลังผู้เล่นก็พบว่าเกมโอเพ่นเวิร์ลหลายเกม มีขนาดที่กว้างใหญ่ แต่ก็กลวงเปล่าอย่างน่าใจหาย

ปริมาณที่บดบังคุณภาพ

ในยุคที่ค่ายเกมยักษ์ใหญ่ต่างทำเกมโอเพ่นเวิร์ลมาเติมเต็มตลาด และมีการโปรโมทว่าโลกในเกมของพวกเขานั้นกว้างใหญ่และมีกิจกรรมให้ทำนับร้อยชั่วโมง และเมื่อมีแนวนี้มาก ๆ เข้า เรากลับเห็นว่าคนส่วนใหญ่ไม่ได้ตื่นเต้นกับโอเพ่นเวิร์ลเท่ายุคแรก ๆ ที่มันเพิ่งถูกคิดค้น เพราะโลกที่กว้างใหญ่นั้นแลกมากับเวลาชีวิตที่ต้องทุ่มให้มัน ทำให้ผู้เล่นบางกลุ่มเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจากโลกเกมที่กว้างใหญ่เกินไป

สิ่งที่ผู้เล่นต้องเจอไม่ใช่โลกเกมที่น่าตื่นเต้นอีกต่อไป แต่เป็นเครื่องหมาย ? ในแผนที่ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกิจกรรมต่าง ๆ ในเกม ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นภารกิจที่ซ้ำซากจำเจ เช่น การยึดค่าย การเก็บไอเทมจุกจิก หรือการปีนหอคอยเพื่อเปิดแผนที่ สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไม่ใช่การสำรวจเกมอย่างแท้จริง แต่เป็นการทำ Checklist ที่ทำให้เกมที่ควรให้ผู้เล่นได้ออกผจญภัยหาสิ่งต่าง ๆ ด้วยตนเอง ต้องมาเดินตามจุดเหล่านั้นอย่างน่าเบื่อ

โดยเฉพาะเกมจาก Ubisoft ค่ายเกมยักษ์ใหญ่ที่ขึ้นชื่อในการทำเกมโอเพ่นเวิร์ลทั้ง Assasin’s Creed หรือ Far Cry ในยุคสมัยนึง เกมทั้งสองเป็นเกมที่ได้รับความนิยมอย่างท่วมท้น แต่พอเวลาผ่านไป การที่ผู้เล่นต้องมาทำอะไรเดิม ๆ ในเกมใหม่ ๆ มันกลับให้ความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างช่วยไม่ได้

อิสระที่กว้างใหญ่แลกมากับจังหวะการเล่าเรื่องที่เสียไป

ข้อเสียที่ช่วยไม่ได้ของเกมโอเพ่นเวิร์ล ก็คือการที่การเล่าเรื่องที่เร่งด่วน เช่น ในเกมซีรี่ย์ Zelda ในเกมพยายามปลุกเร้าผู้เล่นอย่างมากว่าเจ้าหญิงกำลังตกในอันตรายเราต้องรีบไปช่วย แต่พอเกมไม่มีกำหนดตายตัวว่าเราต้องไปช่วยทันที เราจะไปเมื่อไหร่ก็ได้มันไม่ได้ส่งผลอะไรกับการเป็นอยู่ของเจ้าหญิงเลย ทำให้การเล่าเรื่องก่อนหน้านั้นของเกมมันเสียเปล่าไปเลย

กลายเป็นว่าผู้เล่น Zelda จะเก็บการช่วยเจ้าหญิงไว้เป็นสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำ ก่อนหน้านี้ก็ขอสำรวจโลกก่อนนะ ไปเสียอย่างนั้น และเมื่อเป็นเช่นนี้จังหวะการเล่าเรื่องที่เข้มข้นที่ทำมาจึงแตกสลายไปทันที เมื่อเทียบกับเกมแนวเส้นตรงที่สามารถควบคุมอารมณ์ของผู้เล่นได้ตั้งแต่ต้นจนจบ เกมโอเพ่นเวิร์ลหลายเกมในปัจจุบันที่เควสเสริมก็ซ้ำซาก เควสหลักจะทำเมื่อไหร่ก็ได้จึงทำให้ผู้เล่นไม่สามารถมีอารมณ์ร่วมกับเนื้อเรื่องของเกมได้ดีเท่าไหร่นัก

เว้นแต่บางเกมที่ผู้สร้างเขียนเนื้อเรื่องเกมและระหว่างทางมาอย่างดีอย่างเช่น The Witcher 3 Wild Hunt เกมโอเพ่นเวิร์ลดีกรีรางวัล Game of the year ที่ผู้สร้างรู้จุดอ่อนของเกมโอเพ่นเวิร์ลอย่างดี จึงกลบจุดอ่อนนั้นด้วยการทำให้เควสเสริมมีเนื้อเรื่องที่น่าติดตาม และการกระทำต่าง ๆ ส่งผลต่อโลกของเกมอย่างแท้จริง ทำให้ระหว่างทางความน่าเบื่อเหล่าที่เป็นข้อเสียของเกมประเภทนี้หายไปอย่างสิ้นเชิง

สถาปัตยกรรมที่ไร้จิตวิญญาณ

ในเกมโอเพ่นเวิร์ลเราจะเห็นเมืองที่สวยงามตระการตา เห็นป่าที่ร่มรื่นงดงาม แต่ภายในเกมผู้เล่นกลับไม่สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งเหล่านั้นได้เลย ในเมืองใหญ่ต่าง ๆ ผู้เล่นกลับเข้าอาคารได้ไม่ถึง 10% ของทั้งหมด บางสิ่งก่อสร้างที่งดงามก็มีไว้เฉย ๆ ไม่ได้มีอะไรให้ผู้เล่นสามารถทำอะไรกับมันได้ และ NPC ที่เดินไปเดินมาพูดประโยคซ้ำ ๆ หน้าซ้ำ ๆ ความว่างเปล่าเชิงปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ ทำให้เกมโอเพ่นเวิร์ลหลายเกม เป็นโลกที่กว้างใหญ่แต่ผู้เล่นไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เลย

สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่ฉากหลังที่สวยงามแต่จืดชืดไร้ชีวิต ถึงจะมีบางเกมที่แก้ปัญหานี้ได้อย่าง Kingdom Come: Deliverance หรือ Red Dead Redemption แต่ก็เป็นแค่ส่วนน้อยเท่านั้นหากเทียบกับเกมโอเพ่นเวิร์ลทั้งหมด

ในปัจจุบัน ผู้เล่นไม่ได้ต้องการเกม Open World ที่เน้นแต่โลกที่กว้างใหญ่ที่สุดอีกต่อไป แต่พวกเขาต้องการโลกที่อัดแน่นไปด้วยคุณภาพ โลกที่ทุกวินาทีที่ได้ใช้ชีวิตกับมันมีคุณค่าให้น่าจดจำ ไม่ใช่โลกที่กลวงเปล่าไร้ชีวิต ไม่ใช่โลกที่ต้องเดินตาม Objective ในแผนที่และเจอแต่อะไรซ้ำ ๆ แต่เป็นโลกที่มีชีวิตที่สุดเท่าที่ผู้สร้างเกมจะทำให้เราได้

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (เกม)