[Review] ย้อนดู The Guest หนังคัลต์ที่เป็นต้นกำเนิดของทหารเหนือมนุษย์ใน Onslaught

เขียนโดย Biliebluu

ในปี 2014 ก่อนที่ชื่อของ Adam Wingard จะถูกพูดถึงในฐานะผู้กำกับหนังใหญ่ เขาเคยมีหนังระทึกขวัญขนาดเล็กเรื่องหนึ่ง ที่สร้างชื่อจนอยู่ในใจให้กับคอหนังสายนี้ นั่นคือ The Guest หนังสุดคัลต์ที่ว่าด้วยไอเดียของแขกผู้มาเยือนที่ดูอบอุ่นเป็นมิตร ก่อนจะเผยให้เห็นว่าความสะพรึงกลัวที่แท้จริงของมนุษย์

The Guest (2014) เป็นเรื่องราวที่เริ่มจาก David ชายทหารผ่านศึกที่เดินทางมาเยี่ยมครอบครัว Peterson เพื่อฝากความสูญเสียถึงเพื่อนร่วมรบที่เสียชีวิตในสงคราม ด้วยท่าทีสุภาพจนน่าไว้ใจ เขาจึงได้การต้อนรับอย่างอบอุ่นจนได้พักอาศัยภายในบ้าน

จนเมื่อเหตุการณ์แปลก ๆ เริ่มเกิดขึ้นกับคนรอบตัว Anna ลูกสาวของบ้านก็เริ่มสงสัยในตัว David ก่อนจะพบความจริงสุดช็อค เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิด หนังอยู่ภายใต้การกำกับของ Adam Wingard ที่กำลังมาแรงในยุคนั้น และนำแสดงโดย Dan Stevens, Maika Monroe และ Brendan Meyer

(บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

หากมองกลับไปในยุคนั้นถือเป็นหนังคัลต์ระดับหนึ่งได้เลย ด้วยลายเซ็นเฉพาะตัวจากพลอตที่ดูเรียบง่าย และถูกถ่ายทอดด้วยกลิ่นอาย Synthwave ที่ให้ความวัยรุ่นผู้หลงใหลในสไตล์เพลงยุค 80 ไปจนแสงนีออนที่สาดส่องทั่วเฟรม และธีมฮาโลวีนแบบงานพรอมในช่วงท้ายเรื่อง ทั้งหมดนี้มันจึงทำให้เป็นหนังที่ดูเท่แบบไม่ต้องพยายามมาก

แต่สิ่งที่ทำให้คนจำหนังได้มากที่สุด คงหนีไม่พ้นกับบทบาทของ Dan Stevens ที่เกินคาดสำหรับยุคนั้นจริง ๆ ด้วยบท David ในลุคหนุ่มหล่อตาฟ้า ยิ้มง่าย ดูไม่มีพิษภัย

ก่อนที่หนังจะเผยว่าเขาเป็นระดับสุดยอดอาวุธทดลองเหนือมนุษย์ ซึ่งมันก็กลายเป็นบทบาทที่เขาตีแตกอย่างมาก จนหลอกได้ทั้งตัวละครในเรื่อง และผู้ชม ด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความอ่อนโยน ไปสู่ความเยือกเย็นในพริบตา และท่าทีสุภาพที่ซ่อนความอันตรายไว้ตลอดเวลา ตัวละคร David จึงให้อารมณ์คล้ายกับหุ่นจักรกลในร่างมนุษย์แบบจักรวาล Terminator คืออึดตายยาก และเชี่ยวชาญทางด้านอาวุธทหาร แต่ที่ต่างออกไปคือเขายังมีความเป็นมนุษย์ ที่สามารถพลิกอารมณ์ได้หลากหลายตามสถานการณ์ที่ต้องการ

หนังยังมีจุดหักมุมที่ทำเอาผู้ชมเหวอได้จริงในปีนั้น เพราะคงไม่คาดคิดว่าสุดท้าย หนังจะหักมุมไปทางเรื่องราวมนุษย์ทดลองชีวภาพ แต่ด้วยความที่หนังมีการใส่เหตุผลทางการทหารมารองรับ มันจึงไม่ได้รู้สึกหลุดโลกเกินไป และยังให้ความรู้สึกถึงภัยคุกคามที่น่าจะเกิดขึ้นได้ ความสนุกตอนรับชมเลยเป็นการที่หนังค่อย ๆ เฉลย เรื่องราวทีละน้อย เหมือนเป็นการโรยเศษขนมปังให้ผู้ชมได้เดินตามเก็บไปทีละนิด มันจึงกลายเป็นหนังที่ควรรู้เรื่องให้น้อยที่สุดก่อนรับชม เพราะจะช่วยรีดอารมณ์ความสนุกได้ดีกว่าอย่างมาก

ส่วนที่ขาดไม่ได้คือซาวด์แทร็กของหนัง ซึ่งชวนให้นึกถึง หนังอย่าง Drive (2011) ไม่น้อย ด้วยเพลงส่วนใหญ่ที่มาในธีมอิเล็กทรอนิกส์ และดาร์กเวฟสไตล์ยุค 80 ทั้งจังหวะหนักแน่น บรรยากาศหม่นหมองแต่ให้ความรู้สึกเท่ และให้ความเป็นอินดี้ที่ไม่ใช่เพลงใหม่จ๋า แต่ให้ความรู้สึกย้อนยุคอย่างมีรสนิยม จึงเป็นหนังที่ใช้เพลงได้ถูกจังหวะ ช่วยให้งานภาพที่ประกอบด้วยแสงนีออน กับความรุนแรงเข้ากันแบบลงตัว บางฉากที่แทบไม่มีบทสนทนาในขณะไล่เชือด เพลงประกอบกลับสามารถเล่าอารมณ์แทนบทพูดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เมื่อเข้าสู่ช่วงองก์ 3 ที่เริ่มมีกลุ่มทหารรับจ้างที่นำโดยตัวละครของ Lance Reddick โผล่เข้ามา มันจึงทำให้หนังขยับสเกลใหญ่ขึ้นมาทันที จากหนังทริลเลอร์ภายในพื้นที่บ้านของครอบครัวที่ตกเป็นเหยื่อ หนังกลับเล่าว่าตัวผู้ร้ายอย่าง David เองก็ถูกเจ้าหน้าที่หมายหัวเช่นกัน หนังจึงเปลี่ยนมาทางแอคชั่นที่กราดกระสุนกันไม่ยั้ง ให้ความรู้สึกเอามันส์ตอนที่ตัวละครต้องหลบห่ากระสุน และคอยเอาใจช่วยให้ Anna และน้องชายหนีพ้นจาก David ที่อันตรายสุด ๆ

ก่อนจะไปปิดท้ายด้วยไคลแมกซ์ในเขาวงกตจากงานพรอมฮาโลวีนที่ให้ความบ้าน ๆ แต่แฝงไปด้วยจังหวะกดดันจากรอบด้าน

จุดน่าสังเกตเล็ก ๆ จึงเป็นตัวละครนางเอกอย่าง Anna และน้องชาย ที่น่าจะเป็นตัวละครที่สร้างความรำคาญที่สุดสำหรับผู้ชม ทั้งความไม่มีเสน่ห์ ทั้งความคิดขวางโลก จนไม่น่าเชื่อว่าสองคนนี้จะรอดจาก David ออกมาได้ ซึ่งก็เป็นโชคดีของ Anna ที่พอจะมีไหวพริบเอาตัวรอดอยู่บ้าง นอกจากนี้ตัวละครหลายตัวยังตายง่าย และไร้น้ำหนักเกินไป ตั้งแต่พ่อแม่ที่ใสซื่อ นำความอันตรายเข้าสู่บ้านแบบไม่รู้อะไร ก่อนจะถูกจัดการอย่างง่ายดาย ไปจนสาวเสิร์ฟซึ่งเป็นเพื่อนนางเอกที่ถูกจัดการตามไปอีกคน

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มทหารรับจ้างที่ขนอาวุธมาครบมือ แต่ก็ถูกจัดการตามประสาตัวประกอบ และตัวละครของ Lance Reddick ที่ถูกแทงด้วยคัตเตอร์จนสิ้นใจ ทั้งที่เป็นเจ้าหน้าที่ทหารระดับสูง ซึ่งควรมีทักษะป้องกันตัวมากกว่านี้ จนรู้สึกว่าหนังจงใจตัดบทในหลายตัวละครง่ายไปหน่อย

ด้วยความสำเร็จของหนังที่พลอตธรรมดาแต่มีเอกลักษณ์จัดจ้านจนกลายเป็นหนังสุดคัลต์แบบ The Guest จึงไม่แปลกที่มันถูกหยิบมาเล่าต่ออีกครั้ง จนเกิดเป็น Onslaught (2026) ที่ขยายจักรวาลออกไป แม้จะเป็นเรื่องของทหารและตัวละครชุดใหม่ก็ตาม

โดยรวมเป็นหนังคัลต์ที่ดูง่าย และสนุก แม้พลอตระทึกขวัญจะดูทั่วไป แต่จุดหักมุมที่ล้ำ และอยู่ในกรอบของความไม่หลุดโลก ก็ช่วยดันให้หนังพีคในช่วงท้าย และเมื่อหนังมีการปูเรื่องโครงการทดลองทางทหาร ก็ยิ่งสร้างความน่าสนใจ เพราะมันสะท้อนความกลัวของชาวอเมริกันต่อความทะเยอทะยานทางทหารของประเทศตัวเอง ซึ่งคงมีหลายคนสนใจทฤษฎีสมคบคิดถึงทหารไซบอร์กเหนือมนุษย์แบบนี้ไม่น้อย

แต่สิ่งที่ดึงดูดที่สุดคือการแสดงของ Dan Stevens ที่ให้ความ Badass ซึ่งมาจากใบหน้าหล่อเหลา ดูเท่ แต่สวนทางกับพฤติกรรมอำมหิตของตัวละคร เขาจึงเป็นวายร้ายเจ้าเสน่ห์ที่ผู้ชมเกลียดไม่ลงอย่างแน่นอน

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

IMDb