[Review] Verity แม่แอนน์ก็แบกไม่อยู่! หนังปริศนาที่สรรหาความสนุกไม่ได้

เขียนโดย Biliebluu

Verity จากผลงานนักเขียนชื่อดัง Colleen Hoover นักเขียนนิยายชาวอเมริกันสายโรแมนซ์ ที่มักถูกนำผลงานมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาแล้วมากมาย อาทิ It Ends With Us (2024) , Regretting You (2025) และ Reminders of Him (2026) สู่ภาพยนตร์เรื่องล่าสุด Verity (2026) ที่ฉีกอารมณ์ไปกว่าเดิม กับการเป็นภาพยนตร์ปริศนาระทึกขวัญ พร้อมได้นักแสดงคุณภาพมาร่วมสร้างสรรค์ผลงาน

หนังเป็นเรื่องราวของนักเขียน Lowen หญิงสาวที่ได้รับว่าจ้างให้เป็นนักเขียน Ghostwriter หรือการช่วยเขียนเรื่องราวที่ยังค้างคาของ Verity นักเขียนชื่อดังที่ปัจจุบันที่ประสบอุบัติเหตุจนไม่สามารถเขียนงานให้เสร็จได้

Lowen เดินทางไปยังที่พักของ Verity(เวอริตี) เพื่อซึมซับ และเรียนรู้การทำงานของเวอริตี แต่ยิ่งเธอขุดคุ้ยอดีตของครอบครัวเวอริตี มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งพบความจริงสุดช็อคมาขึ้นเรื่อย ๆ หนังอยู่ภายใต้การกำกับของ Michael Showalter ร่วมด้วยนักแสดง Dakota Johnson, Anne Hathaway และ Josh Hartnett

(บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

ต้องพูดกันตามตรงว่าความน่าดูของหนังเรื่องนี้จึงมาจากอิทธิพลของนักแสดง Anne Hathaway ล้วน ๆ โดยถือเป็นผลงานลำดับที่ 5 ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องสุดท้ายของปี 2026 ถึงอย่างนั้น ก็เป็นหนังที่มอบความรู้สึกอันน่าผิดหวัง โดยมีจุดที่น่าติหลายข้อ และอาจเป็นหนึ่งในการดัดแปลงจากนิยายมาเป็นหนังที่อยู่ในระดับแย่ จนไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นหนึ่งในผลงานหนังสือชื่อดังของ  Colleen Hoover ได้

หนังมีความคล้ายคลึงกับ The Housemaid (2025) และ Gone Girl (2014) ที่เลือกใช้สถานการณ์อันน่าพิศวงของครอบครัวมาดำเนินเรื่อง โดยมีมุมมองจากคนนอก หรือผู้ชมมาร่วมกันสืบหาความจริงของเรื่องราว มันจึงจะต้องมีจุดพีคจากการเปิดเผยความจริงทั้งหมดในช่วงท้ายที่พาผู้ชมเหวอจนอ้าปากค้าง

แต่สำหรับมันเป็นหนังที่ให้ความรู้สึกเฉยชาต่อการหักมุมของเรื่องราว จากความพยามหักแล้วหักอีก จนดูเป็นการเขียนบทภาพยนตร์ที่ไม่มีน้ำหนักทางเหตุผล ที่ดูแล้วไม่สามารถจะรู้สึกคล้อยตามได้ ซึ่งส่วนนึงก็มาจากการที่หนังไม่สามารถผลักดันตัวละครให้มีความโดดเด่น และมีมิติทางเรื่องราวภายในหนังได้เช่นกัน โดยเฉพาะเคมี และความสัมพันธ์ของตัวละคร ที่ยิ่งรับชมก็ยิ่งปลุกความรู้สึกที่ดูฝืนจนเกินไปออกมา

นี่จึงไม่ใช่หนังที่เน้นขายความระทึกขวัญ หรือเล่นกับจิตวิทยา เนื่องจากเวอริตี มันคือหนังที่ไปไม่สุดสักทาง โดยเฉพาะการวนเวียนอยู่กับการสืบหาเงื่อนงำของครอบครัว Verity Crawford ที่ดูจะคว้าน้ำเหลวทางการเล่าเรื่อง เมื่อบทสรุปของหนังกลับหักล้างทุกอย่างที่เล่ามาแต่ต้น และมอบลีลาศิลปะทางภาพยนตร์ด้วยว่านี่เป็นหนังหักมุม

และจบลงอย่างปลายเปิดเพื่อให้ผู้ชมไปพิจารณาต่อว่าสิ่งใดคือความจริง หรือ ลวงหลอกตามแก่นที่หนังวางไว้ กลายเป็นการผลักภาระให้ผู้ชมที่นอกจากหนังจะไม่สนุกแล้ว เล่าอ้อมไปมาแล้ว ก็ยังไม่ได้ตอบข้อสงสัยอะไรแก่ผู้ชมอีกด้วย

สิ่งที่ไม่น่าให้อภัยได้สำหรับหนังเรื่องนี้ คงเป็นตัวละครหลักอย่าง Lowen ซึ่งรับบทโดย Dakota Johnson นักแสดงผู้มีประสบการณ์การแสดงมาหลากหลาย แต่กลับมอบบทบาทของ Lowen ได้จืดชืด ไร้ชีวิตชีวา การแสดงของเธอเหมือนกับไม่เคยผ่านงานแสดงมาก่อน คำพูด และบทสนทนาที่ดูเรียบแบน จนดูไม่ใช่การแสดงออกทางอารมณ์ของตัวละคร

การแสดงของเธอจึงให้ความรู้สึกเดียวกับนักแสดงในฮอลลีวูดอย่าง Gal Gadot ผู้มีภาพจำจากฮีโร่หญิง Wonder Woman จากใบหน้าที่สวยงามที่พอเป็นจุดขายของหนังหลายเรื่อง แต่เมื่อถึงการแสดงกลับไม่สามารถดึงจุดนั้นให้ออกมาเป็นผลงานที่ดีได้ ซึ่งก็แทบไม่ต่างกับการแสดงของ Dakota Johnson

ซึ่งหากผู้ที่ติดตาม หรือผู้ที่รู้จักเธอตามสื่อ ก็คงทราบกันดีว่าชีวิตจริงนอกจอของเธอนั้น เธอเป็นคนที่มีสีสัน ไปจนถึงอารมณ์ขันของการเป็นดาราที่ดี ทั้งการออกรายการ ไปจนถึงการวางตัวตามงานสัมภาษณ์ยิ่งตอกย้ำว่า เธอเป็นดาราและนักแสดงที่มีความน่ารักต่อผู้คน ซึ่งมันสวนทางกับฝีมือการแสดงภาพยนตร์ของเธอเอาอย่างมาก จนต้องเป็นกำลังใจให้เธอว่าจะสามารถพัฒนาการแสดงของเธอต่อไปได้อีกหรือไม่

เป็นที่น่าเสียดายกับหนังที่ได้นักแสดงอย่าง Anne Hathaway และ Josh Hartnett มาร่วมแสดง จากบทบาทตัวละครที่ดูไม่ธรรมชาติ โดยเฉพาะ Anne Hathaway ที่มีบทบาทหลักเพียงแค่นอนนิ่งบนเก้าอี้ผู้ป่วย และเป็นภาพในอดีตระหว่างระลึกความหลัง

ส่วนนักแสดง Josh Hartnett  ตัวละครของเขาก็ไม่ใช่ตัวละครที่น่าติดตาม เป็นตัวละครมิติเดียวที่ดูจะไม่ทราบเหตุการณ์ความผิดปกติรอบตัว และดูอ่อนต่อโลก ไปจนถึงเคมีความสัมพันธ์ที่ดูไม่เชื่อว่าทั้งสองตัวละครจะหลงรักหวงปักหัวปำจนสร้างครอบครัวได้

อีกหนึ่งปัจจัยจึงมาจากความที่หนังขาดความอีโรติค ความเผ็ดร้อนทางเพศ ไปจนถึงการความเซ็กซี่ที่ควรเป็นจุดเด่นให้กับหนังเรื่องนี้ แต่กลับให้รู้สึกความกั๊กที่ดูจะไม่กล้าเล่าเพื่อรักษาเรตผู้ชมของหนังไว้ มันจึงกลายเป็นว่าจุดเด่นที่หนังควรจะมี ก็ทำให้ผู้ชมไม่ได้รับ หรือไม่สามารถสัมผัสในสิ่งที่พวกเขาควรจะได้รับจากการชม

จากความเป็นหนัง 2 ชั่วโมง แต่กลับมอบประสบการณ์การชมที่น่าเบื่อจนภาวนาให้หนังจบลงเสียที หนังยังมีจังหวะหนังที่เร่งรีบ ทุกอย่างถูกบีบบังคับให้ตัวละครต้องทราบเหตุการณ์นี้ ต้องเริ่มรักกับคนนี้ ต้องพบเหตุการณ์แบบนั้น มันจึงไม่มีเวลาให้ผู้ชมได้คุ้นชิน หรือซึมซับกับอารมณ์ของเหตุการณ์ เพราะทุกอย่างที่ถูกยัดใส่มาอย่างเร่งรีบ จนไม่ได้เกิดความรู้สึกว่าหนังควรน่าติดตาม แต่เป็นเพียงการโชว์ลีลาทางการเล่าที่พยามให้ดูเหนือชั้น ฉับไวให้ชวนอึ้ง จนน่าคิดว่าส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้ก็เกิดมาจากปัญหาอย่างการลำดับภาพ หรือ การตัดต่อด้วยเช่นกัน

ในความเป็นหนังหักมุมที่ไม่สามารถมอบความรู้สึกของความตื่นเต้นราวกับการขึ้นรถไฟเหาะได้ ดังนั้นหากจะเรียก เป็นหนังแป๊กของปีนี้ก็คงจะไม่ผิดนัก อีกทั้งยังเป็นหนังที่ถูกดัดแปลงมาจากนิยายขายดี ซึ่งมีฐานแฟนคลับนักอ่านที่พร้อมใจสนับสนุนผลงานอยู่แล้ว มันจึงเป็นเหมือนการมีองค์ประกอบรอบด้านที่พร้อมให้รังสรรค์ออกมาเป็นผลงานที่ดี ทั้งตัวบท โครงเรื่อง ไปจนถึงการมีนักแสดงระดับแถวหน้าให้ได้ใช้งาน

แต่ผู้สร้างก็ไม่สามารถนำทุกอย่างมาประกอบสร้างให้เกิดเป็นหนังที่มีคุณภาพได้ตามที่คาดหวัง จนกลายเป็นความน่าผิดหวัง และประสบการณ์สุดแย่แก่ผู้ชมถึงนิยายที่รัก

ติดตามข่าวภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ได้ที่ GamerCulture (หนัง)

IMDb