[Review] สองทศวรรษ Final Fantasy VII: Advent Children กับเรื่องราวที่ไม่มีวันเป็นแค่ความทรงจำ

เขียนโดย ban.kk

สำหรับคอเกมคงมีน้อยคนนักที่ไม่รู้จักแฟรนไชส์ยอดนิยมระดับตำนานอย่าง Final Fantasy แต่หากถามว่าภาคไหนคือภาคที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด เชื่อว่าหนึ่งในนั้นคงมีชื่อของ Final Fantasy VII (1997) อย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะมันไม่เพียงเป็นภาคที่ทำยอดขายให้กับ Square Enix ได้อย่างถล่มทลาย แต่ยังเป็นหมุดหมายสำคัญที่เปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมเกมไปตลอดกาล

ความสำเร็จนี้เองที่ทำให้บริษัทตัดสินใจสร้างโปรเจกต์ “Compilation of Final Fantasy VII” ขึ้นมา ประกอบไปด้วยเกมภาคแยกอย่าง Crisis Core (2007) ที่ว่าด้วยเรื่องราวของ Zack และ Sephiroth ก่อนที่เขาจะกลายเป็นตัวร้าย, Dirge of Cerberus (2006) ที่เล่าเกี่ยวกับตัวของ Vincent Valentine อดีตสมาชิกหน่วย Turks ผู้มีอดีตอันลึกลับ

และภาพยนตร์อนิเมชันสามมิติ Final Fantasy VII: Advent Children (2005) ที่เป็นเรื่องราวของ Cloud Strife หลังจากเหตุการณ์ในเกมภาคหลักจบ ซึ่งจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมานานถึงสองทศวรรษแล้วนับตั้งแต่ที่หนังเรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกในปี 2005 ฉะนั้นการจะกลับไปพูดถึงมันอีกครั้งก็คงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดด้วยเช่นกัน เมื่อพิจารณาว่าหลังจากที่ Final Fantasy VII Revelation ซึ่งเป็นภาคสุดท้ายของไตรภาครีเมคออกวางจำหน่าย หลายคนก็น่าจะหยิบยกเอาภาพยนตร์เรื่องนี้มาพูดคุยกันในฐานะตอนจบที่สมบูรณ์ของ Cloud

แรกเริ่มเดิมที Advent Children ไม่ใช่หนังที่ถูกวางเอาไว้ในสเกลใหญ่ เนื่องจากความล้มเหลวของ Final Fantasy: The Spirits Within (2001) ทำให้ทาง Square Enix มีความกังวลที่จะนำเสนอเรื่องราวของพวกเขาในรูปแบบภาพยนตร์ จนกระทั่ง Kazushige Nojima (ผู้เขียนบท) ได้ดูตัวอย่างคลิปวิดีโอ 3D CG ประมาณ 20 นาทีที่ Tetsuya Nomura (ผู้กำกับและผู้ออกแบบตัวละคร) และ Takeshi Nozue (ผู้กำกับร่วมฝ่าย Visual Effects) ทำออกมาเพื่อทดสอบเทคโนโลยีการเรนเดอร์โมเดลตัวละคร FFVII ให้สมจริงและใช้เป็นสื่อโปรโมตแบรนด์

Kazushige ที่เห็นดังนั้นจึงหยิบเอาเรื่องราวเหล่านั้นมาขยายต่อ แต่ด้วยไอเดียที่พรั่งพรู ประกอบกับเสียงเรียกร้องจากภายในทำให้ทีมของ Yoshinori Kitase (โปรดิวเซอร์) ตัดสินใจขยายโปรเจกต์ให้กลายเป็นภาพยนตร์ความยาว Feature-length (ประมาณ 100 นาที) ส่วนสาเหตุที่ทีมงานเลือกทำเป็นภาพยนตร์แทนที่จะเป็นเกมภาคต่อก็เพราะต้องการนำเสนองานภาพและฉากแอ็กชันอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องข้อจำกัดทางเทคโนโลยีของเครื่องเกมคอนโซลในยุคนั้น และแน่นอนว่า องค์ประกอบศิลป์ของมันก็ไปไกลเกินกว่าที่คนดูคาดหวังเอาไว้หลายเท่าตัว ซึ่งนั่นก็เป็นส่วนที่ยากที่สุดด้วยเช่นกัน

Nomura เคยให้สัมภาษณ์ว่า สำหรับเขาการเปลี่ยนตัวละครโพลีกอนทรงเหลี่ยมในยุค PS1 ให้กลายเป็นมนุษย์ที่มีอัตราส่วนสมจริงเป็นเรื่องที่ลำบากมาก เพราะหากทำสมจริงเกินไปตัวละครจะดูไม่ใช่ภาพวาด ขณะเดียวกันหากทำเป็นอนิเมะเกินไปก็จะขาดความสมจริง เขาและทีมงานจึงต้องหาจุดสมดุลระหว่าง “ความสมจริงทางกายภาพ” กับ “สไตล์อนิเมะที่เป็นเอกลักษณ์” ให้เจอ

ซึ่งวิธีการที่ใช้ก็คือ การนำทั้งสองส่วนมาผสมเข้าด้วยกันโดยชั่งน้ำหนักว่า ส่วนไหนที่สมควรดูจริง และส่วนไหนที่สมควรดูแฟนตาซี เช่น การคงคาแรกเตอร์เดิมของพวกเขาเอาไว้ และไปให้ความสำคัญกับการออกแบบรายละเอียดของกล้ามเนื้อให้ใกล้เคียงกับมนุษย์แทน ด้วยเหตุนี้ ตัวละครใน Advent Children เลยดูมีเลือดเนื้อ แม้รูปลักษณ์จะถอดแบบมาจากเกมก็ตาม

การดีไซน์ฉากแอ็กชันเองก็อยู่ในขอบข่ายเดียวกัน Nomura ยืนกรานว่า เขาไม่ได้ต้องการให้ฉากต่อสู้สมจริงตามกฎฟิสิกส์ แต่อยากให้เหมือน “การ์ตูนแอ็กชันที่เล่นโดยคนจริง” ทว่าสิ่งที่ท้าทายจริงๆ หลังจากได้แนวคิดเหล่านั้นมาก็คือ พวกเขาเองยังไม่มีบทภาพยนตร์หรือพล็อตเรื่องเลย Kazushige ที่รับหน้าที่เป็นผู้เขียนบทจึงเริ่มตั้งคำถามโดยย้อนกลับไปยังจุดสิ้นสุดของเกมภาคหลักเพื่อสำรวจว่า “เกิดอะไรขึ้นกับโลกหลังภัยพิบัติ Meteor?”

และ “สำหรับ Cloud เขาควรรู้สึกอย่างไรหลังจากผ่านโศกนาฏกรรมเหล่านั้นมา?” หลังจากปรึกษากับทีมงาน รวมถึงตัวของ Nomura ทั้งคู่จึงลงความเห็นว่าธีม “Grief and Guilt” (ความสูญเสียและความรู้สึกผิด) นั้นเหมาะสมที่สุดในการใช้เป็นแกนหลักของ Advent Children

โดยเหตุผลที่ทำให้พวกเขาตัดสินใจใช้ธีมนี้เป็นเพราะ มันสะท้อนสภาวะ PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) ของ Cloud ได้ดี และโรค Geostigma ก็เป็นเหมือนสัญลักษณ์เชิงรูปธรรมของความเจ็บปวดภายในจิตใจของเขาที่เกิดจากความรู้สึกที่ว่าตนไม่สามารถปกป้องใครได้เลย (ทั้ง Aerith และ Zack)

ซึ่งในมุมของ Nomura เขามองว่า Cloud ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็น “ฮีโร่ผู้กอบกู้โลก” แต่เป็นเพียงคนที่รอดชีวิตมาได้เพราะการเสียสละของคนอื่น ความบอบช้ำนี้เองจึงกลายเป็นปมที่กัดกินใจของเขามาตลอด 2 ปี ซึ่งก็สอดรับกับบรรยากาศอันหม่นหมองของเมือง Midgar ที่กำลังเผชิญกับโรคระบาดที่เกิดจากพลังงานของ Jenova ในกระแสไลฟ์สตรีม

การที่เจ้าตัวเลือกจะปักดาบ Buster Sword เอาไว้ ณ สถานที่ที่ Zack จากไปและปลีกวิเวกไปอยู่ที่โบสถ์ของ Aerith จึงยิ่งตอกย้ำว่า จิตใจของเขายังคงติดอยู่ในอดีตและไม่กล้ามีความสุขเพราะรู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควร ดังนั้นสิ่งที่ Cloud จะต้องทำให้ได้จึงไม่ใช่การเอาชนะ Sephiroth เหมือนในเกมภาคหลัก หากแต่เป็นการให้อภัยตัวเอง

จุดประสงค์ที่แท้จริงของเรื่องราวใน Advent Children เลยไม่ได้อยู่ที่ว่า “ Cloud จะเอาชนะศัตรูอย่างไร” แต่อยู่ที่ว่า “เขาจะก้าวออกจากอดีตได้อย่างไร” ในตอนท้ายการที่ Cloud ได้รับการยอมรับและการยิ้มส่งท้ายจากวิญญาณของ Aerith และ Zack จึงเปรียบเสมือนจุดที่ปลดล็อกพันธนาการในใจของเขา ทำให้เขาสามารถรักษาโรค Geostigma และกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนที่รักได้ ซึ่งก็เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เราเห็นเขายิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เพราะสำหรับคนที่จมอยู่กับความทุกข์มานานนี่อาจเป็นตอนจบที่สวยงามที่สุดก็เป็นได้

ส่วนทางด้านของสามตัวละครใหม่อย่าง Kadaj, Loz และ Yazoo พวกเขาคือตัวแทนของ Sephiroth เป็นเจตจำนงที่สะท้อนความโหดเหี้ยมและโหยหาความรักจาก “แม่” (Jenova) โดย Nomura ออกแบบทั้งสามคนขึ้นมาด้วยแนวคิดที่ต้องการแยกบุคลิกและรูปลักษณ์ของ Sephiroth ออกเป็น 3 ร่างเพื่อสร้างกลุ่มตัวร้ายใหม่

หนึ่งในบทสัมภาษณ์ของทีมงานบอกว่า พวกเขาเคยคิดจะให้ Kadaj, Loz และ Yazoo รวมร่างกับเซลล์ Jenova พร้อมกันเพื่อจุติขึ้นมาเป็น Sephiroth แต่เมื่อลองจินตนาการภาพและทำโมเดลทดสอบดู Nomura กลับรู้สึกว่าภาพที่ออกมามันดูตลกและพิลึกเกินไป สุดท้ายจึงปรับบทให้ Kadaj เป็นภาชนะหลักเพียงคนเดียว ส่วนที่เหลือคอยทำหน้าที่ถ่วงเวลาและสู้กับ Cloud ในฉากขับมอเตอร์ไซค์แทน

ในเวลาต่อมา อิทธิพลการดีไซน์ของ Kadaj, Loz และ Yazoo ยังถูกนำมาสานต่อในเกม Final Fantasy VII Remake (2020) ผ่านบอส Whisper ทั้งสามตนอย่าง Rubrum (สีแดง), Viridi (สีเขียว) และ Croceo (สีเหลือง) ซึ่งผู้กำกับ Motomu Toriyama ก็ยืนยันว่า Whispers เหล่านี้ถอดแบบสไตล์การต่อสู้มาจากพวกเขาจริงๆ เพราะมันสามารถดึงเอาความทรงจำจาก “อนาคต” มาปรากฏเป็นรูปร่างได้

สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างคือ แม้จะเป็นศัตรูกัน แต่ทั้งสามคนต่างก็มีภาวะจิตใจที่ไม่มั่นคงเหมือนกับ Cloud พวกเขาถวิลหาบางสิ่งอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ Cloud ก็ยังคงยึดติดกับความรู้สึกผิดจนไม่อาจก้าวไปไหน การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงมีความเปราะบางทางอารมณ์ซ่อนอยู่ และการปรากฏตัวของ Sephiroth ในช่วงท้ายก็เปรียบได้กับข้อสอบข้อสุดท้ายที่ Cloud ต้องเผชิญหน้าเพื่อให้อภัยตัวเองจนนำไปสู่ฉากดวลดาบอันตราตรึงที่ยังคงติดแน่นทนนานอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน พร้อมกับวลีอมตะอย่าง “I will never be a memory” หรือก็คือ “ฉันจะไม่มีวันเป็นเพียงแค่ความทรงจำ”

แต่นอกจากเนื้อหาแล้ว การนำเพลง One-Winged Angel มามิกซ์ใหม่ในสไตล์ Heavy Metal / Orchestral ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เพลงประกอบของเกมตระกูล Final Fantasy ถูกนำไปแสดงในคอนเสิร์ตออร์เคสตราทั่วโลก และชุดหนังสีดำตลอดจนท่าเผด็จศึกอย่าง Omnislash Ver. 5 ซึ่งเกิดจากดาบที่แยกย่อยออกมาจาก Fusion Sword ของ Cloud ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของป๊อปคัลเจอร์ยุค 2000s ที่ถูกนำไปอ้างอิงและล้อเลียนในสื่อบันเทิงอื่นๆ อีกมากมาย

ทั้งนี้ Nomura ยังแชร์ทัศนะที่มีต่อฉากนั้นว่า สำหรับเขา Sephiroth เป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งโชคชะตาของ Cloud หากภาพยนตร์เรื่องนี้จบลงโดยมีแค่การต่อสู้กับ Kadaj แฟนๆ และตัวเขาอาจรู้สึกว่า “เรื่องราวนี้ยังไม่ได้ปิดฉากลงอย่างแท้จริง” การที่ Sephiroth พูดประโยคนั้นทิ้งท้ายก่อนสลายไปจึงตีความได้ว่า เขายังเป็นเงาที่คอยทดสอบจิตใจของ Cloud อยู่ แต่มันจะไม่สามารถควบคุมหรือทำลายชีวิตของ Cloud ได้อีกต่อไป

ความยอดเยี่ยมของ Advent Children ส่งผลให้ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล แม้จะไม่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์ แต่มันก็ทำยอดขายแผ่นรวมกันทั่วโลกได้มากกว่า 4,100,000 ชุดจนกลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ขายดีที่สุดบนฟอร์แมต UMD โดยเฉพาะในประเทศบ้านเกิดอย่างญี่ปุ่นที่เปิดตัวด้วยยอดขายที่สูงถึง 700,000 ชุด ภายในไม่กี่วัน และทางฝั่งอเมริกาเหนือที่ยอดขายแผ่น DVD และ UMD รวมกันมากกว่า 1.3 ล้านชุด

ไม่เพียงเท่านั้น สไตล์งานภาพแบบ Advent Children ยังเป็นรากฐานสำคัญที่ Square Enix นำไปใช้ต่อยอดในเกมยุคถัดมา เช่น Final Fantasy XIII (2009), Final Fantasy XV (2016), Kingsglaive: Final Fantasy XV (2016) รวมถึงเกมอื่นๆ ของค่ายที่พยายามรังสรรค์งาน CG ระดับ Cinematic อีกด้วย

ไม่น่าเชื่อว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีอายุอานามกว่า 21 ปีแล้ว แต่ภาพรวมของมันกลับไม่เก่าลงตามกาลเวลาเลย ตรงกันข้ามการได้หยิบมาดูอีกครั้งกลับพบว่าภาพจำเหล่านั้นยังคงชัดเจน ไม่ใช่แค่ในฐานะภาพยนตร์ที่บุกเบิกแนวทางใหม่ๆ ให้กับการเล่าเรื่องในโลกวิดีโอเกม แต่ยังเป็นข้อพิสูจน์ว่า เมื่อนำความรักที่มีต่อตัวละคร ศิลปะ และความทะเยอทะยานมาหลอมรวมกัน มันจะสร้างผลงานที่เป็นอมตะและไม่มีวันกลายเป็นแค่ “ความทรงจำ” เพราะตราบใดที่ผู้คนยังนึกถึงเกม Final Fantasy VII หรือไตรภาค Final Fantasy VII Remake ภาพยนตร์เรื่อง Final Fantasy VII: Advent Children ก็จะยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของพวกเขาเสมอ

ติดตามข่าวการ์ตูนและคอมิกเพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)

IMDb