[Review] คำสารภาพของหมอผี Confessions of a shaman หนังผีที่เผยธาตุแท้ของจิตใจมนุษย์

เขียนโดย Biliebluu

หลังจากได้สัมผัสความเฮี้ยนไปกับภาพยนตร์ “ข้างบ้าน” แล้ว The Ghost ไม่รอช้า พร้อมปล่อยภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องถัดไป “คำสารภาพของหมอผี” Confessions of a shaman เรื่องเล่าสุดหลอนเรื่องดังจากรายการ The Ghost Radio ที่ยอดผู้ฟังพุ่งสูงถึง 8 ล้านวิว พร้อมจัดเต็มความยิ่งใหญ่ด้วยการฉายในระบบ IMAX ชาว The Ghoster ยิ่งไม่ควรพลาด

คำสารภาพของหมอผี เป็นเรื่องเล่าที่ถูกถ่ายทอดจากผู้เล่าอย่าง ครูตรีมีเรื่องเล่า บนรายการ The Ghost Radio หลังจากที่เรื่องเล่าถูกออกอากาศ ก็ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในไทยถึงความสยองเฮี้ยน และจุดหักมุมในกฏแห่งกรรม จนถูกหยิบยกมาสร้างต่อเป็นภาพยนตร์ผีไทยฟอร์มยักษ์โดยเป็นความร่วมมือระหว่าง M STUDIO และ The Ghost Radio ซึ่งยังคงเป็นการหยิบนำเนื้อหาดั้งเดิมมาพัฒนา และเติมแต่งเนื้อหาบางส่วนเข้าไปเพื่อความบันเทิงของการเป็นหนังผีขั้นสุด

เรื่องราวจึงดำเนินเรื่องผ่าน การเล่าย้อนของ อดีตพระต่อ ชายผู้ชีวิตอาภัพที่สูญเสียแม่ และถูกกระทำชำเราจากคนในสายสัมพันธ์ครอบครัวตัวเอง เมื่อกฎหมายและธรรมมะ ไม่สามารถเล่นงานพวกเขาได้ เขาเลือกเดินทางสายมืดเข้าสู่ทางไสยศาสตร์ ในสำนักของ หมอเทียน หมอผีที่จะทำการสอนวิชามืดให้ต่อ และเอาไปใช้งานได้ตามความสะดวกใจ

โดยที่ต่อไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำล้วนมีสิ่งที่ตามมา คำสารภาพของหมอผีเป็นผลงานการกำกับของ ณฐนนท์ ชลลัมพี และนำแสดงโดย ธีรเดช เมธาวรายุทธ, เดนิส เจลีลชา คัปปุน, ชาคริต แย้มนาม, อัมรินทร์ นิติพน, และ กันต์พิมุกต์ ภูวกุล

(บทความนี้มีการเปิดหาเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

องค์ประกอบโดยรวมของหนัง คำสารภาพของหมอผี จึงเป็นการนำเรื่องเล่าของ ครูตรี ที่เคยได้เล่าไว้ในรายการ The Ghost Radio มาขยายเนื้อหา พร้อมเติมแต่งความบันเทิงบางส่วนเข้าไปในรูปแบบของหนัง ถึงอย่างนั้น คำสารภาพของหมอผี จึงกลายเป็นการดำเนินเรื่องราวที่ตรงตามเนื้อหาสำหรับผู้ที่เคยได้รับฟังมา โดยไม่มีการบิดเบือนเนื้อหาให้แตกต่างไปจากเดิม ตั้งแต่จุดเริ่มต้นไปจนถึงจุดสิ้นสุดของเรื่องราว

จึงกลายเป็นว่าหากผู้ชมที่เคยได้รับฟังเรื่องราวจากในรายการ ก็แทบจะไม่ต้องคาดเดาอะไรเลย เพราะหนังเลือกที่จะจบลงตามเนื้อหา แต่ก็มีการทิ้งปมไว้เพื่อเป็นการขยายจักรวาลที่อาจนำไปสู่ภาพยนตร์เรื่องถัดไปในช่วงท้ายของหนัง

ในด้านความสยอง หนังสามารถนำเสนอด้านมืดของคนเราที่ไม่คิดจะกระทำสิ่งชั่วร้ายต่อคนด้วยกัน โดยเฉพาะคนที่เป็นเหมือนสายใยในครอบครัว มันจึงกลายเป็นพาร์ทของความดราม่าที่หนังอยากจะนำมาเล่นควบคู่ไปกับความสยองของสิ่งลี้ลับ และศาสตร์มนต์ดำ

การถ่ายทอดภาพความสยดสยองของความรุนแรง เช่น ฉาก Gore ความเละเทะของร่ายกาย แผลและเลือด ไปจนถึงการเน่าเฟะบนตัวมนุษย์ ที่ทำให้ดูแล้วสะอิดสะเอียน จึงกลายเป็นความสำเร็จของผู้สร้างที่สามารถออกแบบภาพความสยองให้กับหนังกลายหนังผีสยองขวัญที่รับชมแล้วกระอักกระอ่วนระหว่างชมได้

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นเพียงฟันเฟืองส่วนเล็กให้กับหนัง เพราะในเวลาเดียวกันเอง การออกแบบตัวละครในส่วนของเสื้อผ้า หน้า ผม กลับให้ความรู้สึกที่ไม่ปกติ โดยเฉพาะการแต่งหน้าบนตัวนักแสดงโดยทีมเมคอัพที่ให้ความรู้สึกที่ไม่เนียนตา ทั้งสีผิวที่ดูไม่ธรรมชาติ เหมือนกับการทารองพื้นผิดเบอร์

การแต่งหน้าให้นักแสดงอย่าง ชาคริต แย้มนาม ที่ช่วงแรกแต่งจนแทบจำไม่ได้ แต่พอเมื่อถึงช่วงกลางเรื่องก็ยิ่งให้ความรู้สึกที่ล้นเกินไป จนดูเป็นการแต่งหน้ามากไปจนดูช้ำ โดยเฉพาะช่วงท้ายของตัวละครหลักอย่าง อาเล็ก ธีรเดช ที่เมื่อเขาผมสั้นแล้ว หนวดเคราที่ไว้นั้นก็สามารถมองบนจอภาพยนตร์จอยักษ์ได้อย่างชัดเจนว่าเป็นการติดแปะ การเห็นโครงรอยต่อของหนวดบนจอโรงภาพยนตร์ที่ยิ่งเห็นได้ชัดจากความไม่สมจริงของทีมเมคอัพ

ยิ่งไปกว่านั้นการออกแบบผีอย่าง โหงพราย เรียกได้ว่าเป็นการออกแบบผีที่แทบไม่ต่างจาก ผีชุดดำ ในหนังอย่าง ธี่หยด จนน่าคิดว่าหรือเป็นเพราะหนังอยู่ในมือของผู้สร้าง M Studio ซึ่งเป็นผู้สร้างเดียวกับ ธี่หยด จึงไม่ติดใจกับการออกแบบให้ผีสวมเสื้อผ้าคอจีนสีดำจนดูคล้ายกัน และคงคิดว่าผู้ชมไม่น่านึกถึง

แต่สำหรับผู้เขียนมันจึงกลายเป็นเสียอรรถรสที่เหมือนดูมักง่ายจากการออกแบบ และทำให้รู้สึกว่าไม่ได้ดูภาพยนตร์แต่เป็นการรับชมสื่อบนจอขนาดใหญ่ที่ไม่มีศิลปะการนำเสนอ จนทำให้รู้สึกว่าการออกแบบผีไทยในช่วงยุคหนัง 2550 เป็นต้นไป กลับทำให้เกิดความรู้สึกน่าขนหัวลุก และรู้สึกกลัวมากกว่าการออกแบบผีไทยในยุคปัจจุบันที่ดูเป็นการประดิษฐ์เติมแต่งใช้ซ้ำ จึงเป็นที่น่าเสียดายที่ในฝั่งองค์ประกอบความรุนแรงจากความสยดสยองบางส่วนกลับสามารถออกแบบได้ดีกว่าฉากการเป็นคน หรือผีเป็นตัวเป็นตน

แผลใหญ่ของหนัง คำสารภาพของหมอผี จึงอาจเป็นเรื่องของตัวบท ที่นำเสนอโดยไม่มีความจำเป็น ก่อให้เกิดเป็นความยืดเยื้อของเนื้อหาที่อ้อมไปมาจนกินเวลาของหนังจนกลายเป็นหนัง 2 ชั่วโมงกว่า การใส่ตัวละครที่ไร้ความเชื่อถือลงในเนื้อหาเพื่อให้เป็นเหมือนเคมีความรัก และแสงสว่างในช่วงเวลาที่มืดมิดระหว่างตัวละคร ต่อ และ มะลิ ซึ่งรับบทโดย เดนิส เจลีลชา คัปปุน กลายเป็นตัวละครที่ประดักประเดิด ไร้ความน่าเชื่อในความสัมพันธ์ทั้งสอง

ตัวละคร มะลิ จึงเป็นเหมือนภาพตัวละครของผู้หญิงที่ใช้เป็นเครื่องมือบนจอภาพยนตร์ ที่โชว์ความสวยงามของนักแสดงให้เป็นอาหารตาแก่ผู้ชม เป็นความสัมพันธ์ที่ทั้งสองตกหลุมรักกันเพียงผ่านการพบหน้าสบตาจนไม่น่าเชื่อ โดยเฉพาะตัวละครอย่าง ต่อ ชายผู้ซึ่งไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และยังอารมณ์ร้อนจนดูไม่น่าคบหา แต่ได้กลายเป็นตัวละครที่มะลิตกหลุมรักหัวปักหัวปำ จนดูไม่มีน้ำหนักและเคมีในความสัมพันธ์ว่าทั้งสองจะมารักกันลงเอยได้ กลายเป็นการใช้เป็นตัวละครที่มักง่ายจนเกินไปราวกับผู้สร้างไม่รู้จักธรรมชาติของผู้หญิงในชีวิตจริง

จากเนื้อหาที่สมบูรณ์ของเรื่องเล่า สู่การเป็นน้ำที่ไร้เนื้อ หนังวนเวียนอยู่กับปมดราม่าที่สวนทางกับชื่อหนังอย่าง คำสารภาพของหมอผี อย่างไม่จำเป็น การใส่ฉากเรียกร้องความยุติธรรมกับผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ที่เผยทีหลังว่าก็มีการแทรกแซงจากระบบคนใหญ่คนโตซึ่งเป็นเรื่องรู้กันอยู่แล้ว มันจึงกลายเป็นความจำเจที่ถูกใช้ซ้ำกับเนื้อหาภาพยนตร์ และกินเวลาเพื่อให้เกิดเป็นความตลกขำแห้งที่ดูพยายาม

ไปจนถึงตัวหมอผีที่ไม่ได้เน้นใช้วิชาอาคมใด ๆ ในการต่อสู้ แต่เป็นเพียงการสวดกันไปมา จนไม่เห็นความขลังที่ดูแล้วจะน่าเชื่อ กลายเป็นเรื่องน่าแปลกที่ หนังเรื่องก่อนอย่าง ข้างบ้าน ที่มีฉากพิธีอาคมใด ๆ กลับสร้างแรงอิทธิฤทธิ์ของการใช้อาคมในแบบของหมอผี ได้ดูน่าเชื่อถือกว่าหนังที่นำเสนอเรื่องหมอผีเป็นหลักอย่างเรื่องนี้เสียอีก

ในส่วนของโปรดักชั่น และงานสร้างโดยรวม ต้องยกความดีความชอบให้กับนักแสดงบางท่าน เช่น อาเล็ก ธีรเดช ที่สามารถเชิดฉายในส่วนของการแสดงได้ดีสมบทบาท การถูกกระทำย่ำยีจนเป็นความแค้นภายในที่แสดงออกมาได้เห็นชัด และ นักแสดงอย่าง อัมรินทร์ นิติพน ในบทของพ่อใจร้าย ที่เป็นตัวละครที่ใจดำจนไร้ความบริสุทธิ์ การพูดจาด่าทอที่ให้อารมณ์หนักแน่น ราวคนเกลียดกันไม่เหมือนพ่อลูก

ขณะเดียวกันการแสดงของนักแสดงบางท่านยังให้ความรู้สึกการเป็นการแสดงละครจากความเวิ่นเว้อของอารมณ์ที่ยาวนานจนดูมากเกินไป และเรื่องของจังหวะหลอกผีในหนังที่ยังให้ความรู้สึกธรรมดา แต่เป็นการใช้เสียงประกอบที่ดังกระหึ่มเพื่อสร้างความตกใจ มากกว่าการจะใช้จังหวะหลอกผีแบบจริง ๆ จึงกลายเป็นว่าความน่ากลัวของ คำสารภาพของหมอผี เกิดจากเสียงประกอบที่กระแทกผู้ชมจนต้องสะดุ้งมากกว่าการหลอกหลอนของผีในเรื่อง

แม้จุดผิดพลาดจะเกิดขึ้นมากมายแต่ก็เชื่อว่าหากผู้ชมที่ไม่ได้เลือกบริโภคเนื้อหา หรือคุณภาพของตัวบทที่ต้องอยู่ในความเป็นภาพยนตร์อย่างถ่องแท้ ก็อาจจะรับชม และเพลิดเพลินไปกับหนังได้จากเปลือกนอกของหนังที่สวยงาม จากงานภาพ โปรดักชั่น และการแสดงที่ไหลลื่น มันจึงกลายเป็นเสียงแตกระหว่างผู้ชมที่อยากเลือกบริโภคในแบบภาษาหนังภาพยนตร์ หรือบริโภคเป็นเพียงสื่อบันเทิงธรรมดาที่ไม่ต้องการความเป็นศิลปะของความสุนทรีย์

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

Confessions of a Shaman