[Review] Spiderman: Brand New Day บาดแผลของความเจ็บปวด นำไปสู่การเติบโตของไอ้แมงมุม

เขียนโดย BilieBluu

“หวัดดี ผมชื่อปีเตอร์ พาร์คเกอร์ คุณจำผมไม่ได้หรอก แต่..เราเคยรู้จักกัน” หนึ่งในประโยคสุดเศร้า จากฮีโร่เพื่อนบ้านที่แสนดี สไปเดอร์-แมน เมื่อบทสรุปใน Spiderman: No Way Home (2021) ที่เหตุการณ์จากพหุจักรวาลเริ่มบานปลาย

และทางที่เดียวที่ต้องแก้ไข คือทุกคนต้องลืมว่าปีเตอร์ พาร์คเกอร์ คือสไปเดอร์แมน นำไปสู่การสูญเสียความสัมพันธ์จากคนรอบข้างของปีเตอร์ ก่อนนำมาซึ่งความโดดเดี่ยวจากการถูกลืม จนเวลาล่วงเลยมาถึง Spiderman: Brand New Day (2026) ปีเตอร์ ได้เติบโตด้วยตัวคนเดียว และยังคงทำหน้าของการเป็นสไปเดอร์แมนต่อไป พร้อมกับภัยร้ายครั้งใหม่ที่คาดไม่ถึง

Spiderman: Brand New Day นับเป็นภาคที่ 4 ของแฟรนไชส์ สไปเดอร์แมน ของจักรวาล MCU ที่รับบทบาทมาต่อเนื่องโดย Tom Holland พร้อมนักแสดงชุดเดิมอย่าง Zendaya และ Jacob Batalon ซึ่งในภาคที่ 4 เป็นผลงานการกำกับของ Destin Daniel Cretton พร้อมได้เสริมนักแสดงน่าจับตามองอย่าง Sadie Sink และ Jon Bernthal

โดยเรื่องราวในภาคที่ 4 ยังคงดำเนินเหตุการณ์ต่อเนื่องจากภาคที่แล้ว หลังจากที่ปีเตอร์ใช้ชีวิตในฐานะสไปเดอร์แมนอย่างโดดเดี่ยว และออกพิทักษ์ปราบคนร้ายในเมืองนิวยอร์ก ปีเตอร์ก็ต้องพบกับความกดดันครั้งใหม่ กับร่างกายที่เปลี่ยนไปจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ในขณะเดียวกันภัยร้ายครั้งใหม่ก็ได้มาเยือนกับศัตรูที่มองไม่เห็น เมื่อมันจะสามารถเป็นใครก็ได้ ทำให้เขาจะต้องหยุดยั้งภัยร้ายครั้งนี้ก่อนจะเกิดการสูญเสีย

(บทความนี้มีการเปิดหาเนื้อหาบางส่วนภายในหนัง)

นี่คือหนึ่งในภาคของ สไปเดอร์แมน ที่มีความแตกต่างจากทุกฉบับ Spiderman: Brand New Day คือการออกนอกกรอบครั้งใหม่ให้กับตัวละครอย่าง สไปเดอร์แมน ลดภาพจำฮีโร่ช่างคุยอารมณ์ดี และเพิ่มความเข้มข้นจริงจังจนกลายเป็นหนึ่งในการพัฒนาตัวละครที่ดีขึ้นกว่าเดิม

หลังจากที่ผ่านมา สไปเดอร์แมน ประจำจักรวาล MCU เป็นตัวละครที่มีความเป็นเด็กวัยรุ่นไร้เดียงสา แม้ สไปเดอร์แมน จะเคยผ่านเหตุการณ์แห่งจักรวาลใน  Avengers: Endgame (2019) แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังคงไม่เห็นการพัฒนาสู่การเป็นผู้ใหญ่เสียที เขายังคงใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นใน Spider-Man: Far From Home (2019) จนถึงช่วงท้ายที่วายร้ายอย่าง มิสเตริโอ ได้ทำการเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเขา จนเป็นเหตุให้เขาต้องเดินทางไปขอความช่วยเหลือจาก ดอกเตอร์สเตรนจ์ ในช่วง Spiderman: No Way Home (2021)

แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความช่างจ้อ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา จนทำให้เกิดเหตุที่ตัวละครจากพหุจักรวาลข้ามเข้ามาอยู่ในจักรวาลของเขา จนเกิดเหตุการณ์บานปลายใหญ่โต และเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่า นี่คือจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญที่ฮีโร่คนนี้จะไม่ใช่เด็กวานซืนอีกต่อไปแล้ว คือการสูญเสีย ป้าเมย์ ไปในช่วงท้ายเรื่อง ระเบิดอารมณ์ให้ปีเตอร์กลายเป็นสไปเดอร์แมนสายรุนแรง แต่ก็ได้กลับสู่การเป็นสไปเดอร์แมนที่แสนดีจากการเรียกสติของสไปเดอร์แมนรุ่นพี่จากจักรวาลอื่นในที่สุด

หนังจึงเปิดฉากเล่าเหตุการณ์ในภาพรวมต่อจากภาคที่แล้วที่ใช้เวลาไม่นาน ผู้ชมจะได้เห็นปีเตอร์ พาร์คเกอร์ ในแบบผู้พักอาศัยในห้องเช่า ชวนให้นึกถึง สไปเดอร์แมนติดดินแบบฉบับไตรภาคของ Sam Raimi ที่นำแสดงโดย Tobey Maguire แม้ชีวิตจะดูอาภัพขึ้นกว่าภาคที่ผ่านมา เขาไม่มีป้าเมย์ หรือ โทนี่ สตาร์ค ให้เป็นที่พึ่งอีกแล้ว

แต่อย่างไรก็ตามผู้ชมจะยังคงได้เห็นของใช้ไฮเทคจากความอัจฉริยะของเขาในการต่อเติมอุปกรณ์ หรือตัดแต่งเครื่องแบบสไปเดอร์แมน จนอาจมองว่าถึงชีวิตจะดูอาภัพแค่ไหน เขาก็ยังดูมีกินมีใช้และไม่ได้ขัดสนเลยสักนิด การใช้สิ่งประดิษฐ์ที่ไม่ดูราคาถูก การแต่งกายไปจนถึงการใช้โทรศัพท์ที่ดูเป็นคนทั่วไป ตรงนี้จึงเป็นความบกพร่องทางความสมจริงที่ทำให้รู้สึกว่า ปีเตอร์ ไม่ได้จนขนาดเท่ากับ สไปเดอร์แมน ฉบับของ Tobey Maguire มากเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามหนังก็มีการเล่าช่วงเวลาที่เขาได้ใช้ชีวิตปราบเหล่าร้ายในฐานะสไปเดอร์แมนผู้โดดเดี่ยว ซึ่งหนังได้มีการมอบแฟนเซอร์วิสให้กับแฟน ๆ คอมิกจากการใส่คู่ปรับของสไปเดอร์แมน มาในหลายฉากช่วงต้น อาทิ การปรากฏตัวของ ทูมสโตน, บูมเมอแรง ไปจนถึงวายร้ายเกรดรองอีกมากมายของสไปเดอร์แมน

ตรงนี้จึงกลายเป็นความน่าสนใจในโลกของสไปเดอร์แมนที่ยังคงมีวายร้ายอีกมากมายที่ทาง Marvel เลือกนำเสนอออกมา แต่ก็ยังมีอีกวายร้ายที่เคยมีบทบาท และกลับมามีบทบาทในหนังภาคนี้อีกครั้ง คือ สกอร์เปียนส์ แม้การโปรโมตในช่วงแรกจะทำให้ผู้ชมคาดว่าเขาจะมีบทบาท เป็นเหมือนการรีแมทช์อีกครั้งกับสไปเดอร์แมน แต่ในความเป็นจริง สกอร์เปียนส์ กลับเป็นเพียงตัวละครประกอบเพราะตัวร้ายที่แท้จริงนั้นคือคนที่สามารถใช้พลังในการเข้าควบคุมใครก็ได้ และสกอร์เปียนส์ก็คือหนึ่งในตัวหลอก ที่ทำให้สไปเดอร์แมน ไม่สามารถคาดเดาถึงภัยร้ายในครั้งนี้ได้

ภัยร้ายประจำภาคจึงมาจากตัวละครที่สร้างความฮือฮาให้กับจักรวาล MCU ได้อีกครั้ง จากการปรากฏตัวของ จีน เกรย์ ที่รับบทโดย Sadie Sink หนึ่งในมนุษย์กลายพันธุ์ ที่มีความสำคัญกับทีม X-MEN ซึ่งนี่ยังถือการปรากฏตัวครั้งสำคัญของตัวละครมนุษย์กลายพันธุ์บนจักรวาลของ MCU อีกด้วย

แม้ในช่วงแรกเธอจะถูกวางบทบาทในฐานะภัยร้ายให้กับสไปเดอร์แมน จากการสร้างความปั่นป่วน ไปจนถึงการทำให้ เอ็มเจ ต้องตกอยู่ในอันตราย แทบเรียกได้ว่าสไปเดอร์แมนไม่สามารถต่อกร และหมดสภาพไร้ทางสู้กับพลังของจีนแบบเต็ม ๆ ถึงอย่างนั้นเป้าหมายที่แท้จริงของจีนไม่ใช่การปิดฉากสไปเดอร์แมน แต่เธอแค่จะตามหาพี่สาวที่หายตัวไป จากการถูกจับกุมของหน่วยงาน Damage Control ที่กลายเป็นตัวร้ายหลักของเรื่องที่แท้จริง

ความสดใหม่ในหนังภาคนี้ จึงมาจากวิสัยทัศน์การกำกับของ Destin Daniel Cretton หลังจากที่เคยฝากผลงานกับทาง Marvel ไว้อย่าง Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings (2021) และ Wonder Man (2026) ซึ่งเป็นผลงานที่สนุกและมอบสีสันของหนังแบบใหม่ให้กับทาง Marvel ซึ่งสำหรับ Spiderman: Brand New Day เขาสามารถที่จะถ่ายทอดปมภายในใจของปีเตอร์จากการสูญเสีย และการถูกลืมจากคนที่เขารักออกมาได้อย่างลึกซึ้ง กลายเป็นสไปเดอร์แมนที่มีความเหงา จากความโดดเดี่ยวที่แสดงออกมาผ่านสายตาและภาษากายจากการแสดงของ Tom Holland

หนึ่งในฉากของหนังที่สื่อออกมาอย่างชัดเจน คือการที่เขาต้องเห็นเอ็มเจใช้ชีวิตรักกับชายคนใหม่ที่ไม่ใช่เขา หรือการทำได้แค่มองดูเพื่อนของเขาเติบโต โดยที่เขาไม่มีส่วนร่วมในการสร้างมิตรภาพต่อกันได้เลย และเพิ่มโทนหนังให้มีความจริงจังมากขึ้น บอกลาความเป็นหนังฮีโร่เด็ก สู่ความดราม่าชีวิตในแบบที่ตัวละครโตยิ่งขึ้นกว่าภาคที่ผ่านมา

ความจริงจังทางอารมณ์ที่แปรปรวนจากยีนส์กลายพันธุ์ที่เกิดขึ้นกับปีเตอร์ จนผู้ชมได้เห็นการต่อสู้ที่รุนแรงของสไปเดอร์แมนมากยิ่งขึ้น ตรงนี้จึงต้องให้เครดิตกับผู้กำกับ Destin Daniel Cretton ที่เคยมีผลงานหนังฮีโร่สายแอคชั่นกำลังภายในจาก Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings (2021) เพราะในหนังภาคนี้ได้ยกระดับฉากแอคชั่นที่มีความจริงจัง ผสมผสานการต่อสู้ชกต่อยที่เข้มข้น ราวกับผู้ชมได้ดูสไปเดอร์แมนที่มีทักษะความคล่องตัวการต่อสู้ในแบบกังฟู จนเรียกได้ว่า Spiderman: Brand New Day คือหนึ่งในภาคที่ออกแบบการต่อสู้ได้ดี และดุดันอย่างมาก

ความสัมพันธ์ระหว่างปีเตอร์และเอ็มเจที่ไม่ได้สวยงามมากนัก จากฉากสุดช็อกเมื่อทั้งคู่เลือกที่จะเคลียร์ใจ และเปิดเผยตัวตนภายใต้หน้ากากของชายที่เป็นห่วงเอ็มเจมาโดยตลอด ปิดท้ายด้วยประโยคสุดเศร้าเมื่อเอ็มเจไม่เคยรู้จักหรือเคยรู้สึกกับปีเตอร์จริง ๆ จากความทรงจำที่เธอไม่เคยมี จนทำให้เธอไม่สามารถรักชายที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ของเธอได้ กลายเป็นบทสรุปความสัมพันธ์อันน่าเศร้าอีกครั้ง ที่สร้างมวลอารมณ์ภายในหนังให้ดูดราม่ามากยิ่งขึ้น จนไม่อยากเชื่อว่าชีวิตที่อาภัพของปีเตอร์จะสามารถสะเทือนใจจากการถูกหญิงหักอกได้อย่างน่าใจหาย

แม้จะไม่ใช่การอกหักครั้งแรกของสไปเดอร์แมน เพราะเคยมีให้เห็นชีวิตรักที่เลิกรากันไปบ้างแล้วใน สไปเดอร์แมน ฉบับของ Tobey Maguire อย่างไรก็ตามก็คงต้องติดตามกันต่อไปว่า ผู้ชมจะได้เห็นปีเตอร์คบหาดูใจกับตัวละครใดในจักรวาลของ MCU อีกบ้าง

ส่วนตัวละครที่ออกมาสร้างสีสันเรียกรอยยิ้มได้อย่างไม่น่าเชื่อจึงเป็น เดอะ พันนิชเชอร์ ที่รับบทโดย Jon Bernthal ตัวละครสายบู๊ พูดจาขวานผ่าซาก ไร้ความปราณีด้วยกระสุนปืนในแบบนักฆ่าศาลเตี้ย กลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่มีบทบาท ด้วยลุคความเดือดดานจากซีรีย์ The Punisher แต่พอเมื่อมาอยู่ร่วมฉากกับสไปเดอร์แมน จากภาพความเป็นชายโหด เขาถูกลดภาพลักษณ์ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้เหตุผลมากขึ้น และแสดงความห่วงใยกับสไปเดอร์แมนราวกับเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง

เดอะ พันนิชเชอร์ เข้ามามีส่วนร่วมในจังหวะชี้เป็นชี้ตายกับสไปเดอร์แมนในหลายฉาก ตั้งแต่การต่อสู้กับ ฮัลค์ ที่อาละวาดจากการถูกควบคุมจิตใจของจีน ไปจนถึงฉากสุดท้ายที่ชวนเรียกน้ำตา เมื่อเขาพลาดการยิงเข้าไปที่สไปเดอร์แมนจนทำให้ได้รับบาดเจ็บ เขาแสดงความรับผิดชอบด้วยการนำสไปเดอร์แมนส่งโรงพยาบาลและปกปิดตัวตนของปีเตอร์ซึ่งกลายเป็นฉากที่ชวนขันเพราะจากชายหนุ่มผู้ขึงขัง สู่การเป็นชายที่มอบความอบอุ่นให้กับเด็กหนุ่มที่กำลังจะเติบโต

จุดน่าสังเกตของภาคดังกล่าว คือการนำเสนอมุมมองของความดราม่าจากการเป็นสไปเดอร์แมน ผ่านตัวละครปีเตอร์ที่ไม่เหลือใคร มันจึงกลายเป็นหนังที่เน้นหนักไปทางโทนดราม่า สะเทือนอารมณ์ ลดความสีสันแบบหนังฮีโร่แอคชั่นลง แม้หนังจะมีจุดเด่นในด้านของฉากต่อสู้มาให้พอหอมปากหอมคอ แต่ในทางกลับกันฉากไคลแมกซ์สุดท้ายที่ผู้ชมอาจคาดหวังความเป็นหนังฮีโร่ที่ต้องเดือดกันไปแบบรถไฟเหาะ กลับถูกแทนที่ด้วยการเคลียร์ปมในใจของความโดดเดี่ยว การโอบกอดว่าเธอยังมีฉันในวันที่เดียวดาย

เป็นการปิดฉากไคลแมกซ์ผ่านบทดราม่ามากกว่าจะเสิร์ฟความแอคชั่น ซึ่งชวนให้นึกถึงฉากไคลแมกซ์เดียวกันกับหนังอย่าง Thunderbolts* (2025) ที่ไม่ได้เน้นการต่อสู้ถล่มทลายพังของบ้านเมือง หรือการต่อสู้ให้บาดเจ็บกันไปข้าง แต่เป็นเหมือนการปิดแผลในใจจากการส่งต่อความรักในแบบของเพื่อนมนุษย์ร่วมกัน

ถือได้ว่า Spiderman: Brand New Day เป็นหนังของสไปเดอร์แมนที่มีความใหม่เหมาะสมกับชื่อภาคของการรีแบรนด์ เป็นหนังฮีโร่ของ Marvel ที่มีโทนการเล่าเรื่องไม่ยึดติดกับสูตรหนังของฮีโร่มากเกินไป การลดสเกลหนังลง และพาไปสำรวจเส้นทางการเป็นฮีโร่จากพาร์ทความดราม่าชีวิต พร้อมคำสอนเตือนใจจากคนรักที่พวกเขาผูกพัน และมอบบทสรุปที่แสนสวยงามโดยปราศจากความรุนแรง

รวมถึงการทำฉากเครดิตที่ใช้การถ่ายสำรวจมุมแต่ละสภาพชีวิตของผู้คนในนิวยอร์ก ก็เป็นเหมือนการออกนอกกรอบที่หนังฮีโร่ส่วนใหญ่จะต้องมอบแฟนเซอร์วิสจากงานภาพของฮีโร่คอมิกในช่วงขึ้นเครดิต ซึ่งต่างจากหนังสไปเดอร์แมนในภาคนี้ที่พาสำรวจความมีชีวิตชีวามากขึ้น จนชวนให้นึกว่านี่คือหนังฮีโร่ที่สร้างจากค่ายหนังอย่าง A24 หรือเป็นหนังที่เน้นไปทางปรัชญาของการเป็นฮีโร่ติดดิน มากกว่าจะเป็นหนังที่มาจาก Marvel เสียอีก

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (หนัง)

Official account