[Review] The Lord of the Rings: The War of the Rohirrim การดัดแปลงเรื่องราวเสริมที่ยังไม่กลมกล่อมเท่าที่ควร

เขียนโดย ban.kk

ใครจะนึกฝันว่าหลังจากที่ไตรภาค The Lord of the Rings (2001–2003) ของ Peter Jackson จบลงไปนานกว่าสองทศวรรษ ภาคผนวกสั้นๆ ที่มีเพียงไม่กี่หน้าในหนังสือ The Lord of the Rings: The Return of the King ที่เล่าถึงกษัตริย์องค์ที่ 9 ของโรฮันนามว่า เฮลม์ แฮมเมอร์แฮนด์ ซึ่งต้องเผชิญหน้ากับสงครามและการรุกรานจากพวกดันแลนดิงที่นำโดย วูล์ฟ จะถูกนำมาดัดแปลงเป็นอนิเมชันยาวสองชั่วโมง

แต่ความต่างอยู่ตรงที่ตัวละครที่คอยดำเนินเรื่องนั้นคือ เฮร่า พระราชธิดาเพียงองค์เดียวของกษัตริย์เฮลม์ที่แต่เดิมในหนังสือไม่ได้มีการระบุชื่อเอาไว้ และบทบาทของเธอก็ดูไม่ได้มีมากมายนัก นอกเสียจากถูกใช้เป็นประเด็นทางการเมือง ผู้กำกับอย่าง เคนจิ คามิยามะ เลยเลือกที่จะต่อยอดจากช่องว่างนี้ด้วยการวางให้เธอเป็นศูนย์กลางของเรื่องแทน

The Lord of the Rings: The War of the Rohirrim ว่าด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ 183 ปีก่อนที่ บิลโบ แบ็กกินส์ จะได้ครอบครองแหวน โดยเหตุการณ์ทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อ เฟร็กก้า ขุนนางผู้ทรงอิทธิพลที่มีเชื้อสายผสมระหว่างชาวโรฮันและชาวดันแลนด์ (ชนเผ่าป่าเถื่อนที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตของโรฮัน) เดินทางมาเข้าเฝ้ากษัตริย์เฮลม์เพื่อทูลขอเฮร่าให้แต่งงานกับวูล์ฟลูกชายของตน

แต่ทว่าเขาได้ตอบปฏิเสธ อีกทั้งยังหัวเราะเยาะและพูดจาดูถูกข่มขู่ จนเกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรงเฮลม์ที่ขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังมหาศาลเลยท้าให้เฟร็กก้าออกไปเคลียร์กันข้างนอก ซึ่งการต่อสู้นั้นก็จบลงที่เขาชกเฟร็กก้าด้วยหมัดเปล่าๆ เพียงหมัดเดียวจนหัวใจล้มเหลวเสียชีวิต (และนั่นก็เป็นที่มาของฉายาอย่างแฮมเมอร์แฮนด์)

ด้วยบรรดาโทสะวูล์ฟที่เห็นเหตุการณ์จึงชักดาบใส่กษัตริย์ แต่ด้วยความที่ยังอ่อนประสบการณ์ทำให้เขาไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้ เฮลม์จึงประกาศให้ครอบครัวของเฟร็กก้าเป็นกบฏแผ่นดินพร้อมกับเนรเทศพวกเขาออกจากดินแดน

ชายหนุ่มที่รอดชีวิตไปได้เลยรวบรวมชาวดันแลนดิงที่โกรธแค้น พร้อมทั้งเกณฑ์กำลังพลและกองทัพทหารรับจ้างจากแดนใต้ที่กำลังจ้องจะเล่นงานเฮลม์อยู่แล้ว บุกโจมตีอาณาจักรโรฮันแบบสายฟ้าแลบจนส่งผลให้เมืองหลวงเอโดรัสถูกตีแตก และวูล์ฟ ได้สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่

เฮร่ารวมถึงประชาชนที่เหลือรอดจึงจำเป็นต้องล่าถอยไปปักหลักสู้ตายในป้อมปราการหินซูธเบิร์ก (ต่อมาถูกเรียกว่า Helm’s Deep หรือ ผาเฮลม์) ท่ามกลางฤดูหนาวที่โหดร้ายและยาวนานจนลูกชายทั้งสองคนของเฮลม์อย่าง ฮาเลธ กับ ฮามา ต้องจบชีวิตลงในศึกนี้ ซึ่งการจากไปของพวกเขาก็ทำให้สติสัมปชัญญะของกษัตริย์เฒ่าเริ่มแตกสลายและกลายเป็นที่มาของข่าวลือปีศาจสีขาวที่ไล่เข่นฆ่าศัตรูอย่างบ้าคลั่งด้วยมือเปล่า

หากใครที่เคยอ่านต้นฉบับมาก่อนก็จะพอทราบว่า ตัวละครอย่างเฮร่านั้นไม่ได้มีความสลักสำคัญเท่าไรนัก โดยเฉพาะเมื่อเส้นเรื่องยังคงให้น้ำหนักไปที่ความแค้นระหว่าง วูล์ฟ กับ เฮลม์ ที่เป็นหัวใจหลักของเรื่องเล่าในครั้งนี้

ดังนั้นการที่คนทำเลือกที่จับจ้องไปที่การกระทำและความนึกคิดต่างๆ ของเฮร่าจึงดูไม่ค่อยมีพลังนัก เพราะถ้าพูดกันตามตรงส่วนที่เติมแต่งขึ้นมาแทบจะไม่ต่างอะไรจากสูตรสำเร็จในการสร้างวีรสตรี และที่สำคัญ การมีอยู่ของเธอไม่สามารถเทียบเคียงกับวีรกรรมอันหาญกล้าของเฮลม์ได้แม้แต่นิดเดียว

ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าเสียดายที่การนำเสนอมุมมองใหม่นี้ไม่ได้ให้อะไรที่น่าสนใจไปกว่าสิ่งที่เคยอยู่ในหนังสือ ยิ่งไปกว่านั้น การพลิกบทบาทให้วูล์ฟต้องเผชิญหน้ากับเฮร่าแทนที่จะเป็น เฟรอาลาฟ ผู้เป็นหลานชายของเฮลม์ก็ดูไม่ได้มีอะไรที่พิเศษนัก เนื่องจากหนังไม่ได้ให้ความสำคัญกับปูมหลังของทั้งคู่อยู่แล้วเป็นทุนเดิม การปะทะกันของทั้งสองจึงปราศจากความตื่นเต้นและยิ่งใหญ่ทั้งที่ควรจะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรื่อง

ไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม การที่หนังตัดสินใจเลือกลดความสำคัญของเฟรอาลาฟลงและไปให้น้ำหนักกับสายตาของเฮร่าในการบอกเล่าความขัดแย้ง ความสูญเสีย และการลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดก็คงอนุมานได้ว่า เคนจิ คามิยามะ น่าจะตั้งใจออกแบบเธอให้เป็นตัวเอกหญิงที่แข็งแกร่ง มีมิติ และน่าเอาใจช่วยเหมือนกับตัวละครอย่าง เอโอวิน หลานสาวของกษัตริย์เธโอเดนที่เป็นคนสังหารราชาแม่มดแห่งอังมาร์ (Witch-king of Angmar) ในไตรภาคหลัก ซึ่งราชวงศ์ของเธอก็สืบเชื้อสายมาจากเฟรอาลาฟด้วยเช่นกัน

แต่นอกจากตัวละครแล้ว ปัญหาของ LOTR: The War of the Rohirrim อีกอย่างคือ การที่หนังหลุดออกจากจิตวิญญาณเดิมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เพราะในหนังสือต้นฉบับ ความขัดแย้งระหว่าง เฮลม์ กับ เฟร็กก้า หรือแม้กระทั้งกับวูล์ฟคือ โศกนาฏกรรมสีเทาๆ ที่เกิดจากการกระทบกระทั่งและศักดิ์ศรีของมนุษย์จนบานปลาย

แต่ในอนิเมชันคนทำกลับเลือกที่จะปรับให้วูล์ฟกลายเป็นตัวร้ายแบบดาดๆ จนขาดความลึกซึ้งในเชิงวรรณกรรม และเมื่อนำมารวมกับวิธีการตัดต่อที่ทำได้ไม่ลื่นไหลเท่าที่ควรก็ยิ่งทำให้ผลงานเรื่องนี้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หลายคนคาดหวังเอาไว้

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางบาดแผล สิ่งที่น่าชื่นชมจริงๆ คงเป็นงานภาพพื้นหลังที่กล้าฉีกไปใช้สไตล์อนิเมชัน 2D ผสมผสานกลิ่นอายอนิเมะญี่ปุ่น ที่ไม่มากก็น้อยช่วยมอบความรู้สึกแปลกใหม่ในการพาผู้ชมเข้าไปสำรวจโลกของมิดเดิลเอิร์ธ

อีกทั้งการใส่อีสเตอร์เอ้กและดนตรีประกอบที่คุ้นเคยเข้ามาก็มีส่วนช่วยให้แฟนๆ สามารถเชื่อมโยงสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับไตรภาคหลักได้ เช่น ความเป็นมาของผาเฮลม์ (Helm’s Deep) ซึ่งเป็นสถานที่ที่กษัตริย์ Théoden ได้อพยพประชาชนและกองทัพที่เหลืออยู่มาหลบภัยเพื่อรับศึกกับกองทัพอุรุคไฮ (Uruk-hai) กว่า 10,000 ตนของพ่อมดซารูมานในหนังภาคสองอย่าง The Two Towers (2002)

รวมๆ เลยพอพูดได้ว่าหากมองข้ามข้อเสียไป The Lord of the Rings: The War of the Rohirrim ก็ยังคงเป็นอนิเมชันที่ควรจะรับชมสักครั้ง ยิ่งถ้าเป็นคนที่เคยดูหนังไตรภาคมาก่อน นี่เป็นผลงานที่น่าจะชวนให้คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ไม่น้อย

และเป็นอีกครั้งที่พิสูจน์ว่าต่อให้จะผ่านไปนานถึง 71 ปีนับตั้งแต่ที่หนังสือ The Lord of the Rings: The Return of the King ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1955 งานเขียนของโทลคีนนั้นก็ยังคงอยู่เหนือกาลเวลาเสมอ

สามารถติดตามข่าวสารอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ที่ GamerCulture (การ์ตูน)